جزیره ججو

ججو به عنوان برترین جزیره برای ماه عسل در کره جنوبی و بهشت گردشگری داخلی، خیره‌کننده است؛ جایی که مخروط آتشفشانی ۱۹۴۷ متری کوه هالاسان (بلندترین قله کره) که از مرکز جزیره سر برآورده، بر افق مسلط است. قله طلوع خورشید سونگ‌سان با دهانه توفی دراماتیک خود که به صورت عمودی از اقیانوس بالا آمده، یکی از نمادین‌ترین جاذبه‌های طبیعی کره را خلق کرده است. همچنین تونل گدازه‌ای مانجانگ‌گول با گذرگاه زیرزمینی حدود ۷.۴ کیلومتری (که حدود ۱ کیلومتر آن به روی بازدیدکنندگان باز است و در حال حاضر برای تعمیرات تا مارس ۲۰۲۶ بسته می‌باشد)، قدرت خام زمین‌شناختی را در این سرزمین عجایب آتشفشانی که دارای سه عنوان یونسکو (میراث جهانی، ذخیره‌گاه زیست‌کره و ژئوپارک جهانی) است، به نمایش می‌گذارد.

بزرگترین جزیره کره (با جمعیت ۶۷۰,۰۰۰ نفر در مساحتی حدود ۱۸۳۰ کیلومتر مربع) که در ۹۰ کیلومتری جنوب شبه‌جزیره قرار دارد، فرهنگی منحصربه‌فرد را توسعه داده که آن را از سرزمین اصلی متمایز می‌کند؛ زنان غواص «هانیو» (میراث فرهنگی ناملموس یونسکو) مادربزرگ‌های ۶۰ تا ۸۰ ساله‌ای هستند که بدون کپسول اکسیژن و با حبس نفس، در عمق ۱۰ تا ۲۰ متری دریا به صید توتیا و صدف می‌پردازند. گویش متمایز ججو با وجود سیستم نوشتاری مشترک، برای کره‌ای‌های سئول تقریباً غیرقابل فهم است و وضعیت ویژه ورود بدون ویزا، گردشگران چینی و زوج‌های جوان کره‌ای را به سوی خود می‌کشاند. صعود به قله در پارک ملی هالاسان (ورودی رایگان، ۹ تا ۱۰ ساعت رفت و برگشت از مسیرهای سونگ‌پاناک یا گوانومسا، بسیار دشوار با شیب زیاد و زمین سنگی) بلندترین نقطه کره است که با منظره دریاچه دهانه بائنگ‌نوکدام از کوهنوردان پذیرایی می‌کند؛ مسیرهای کوتاه‌تر و آسان‌تر اوریموک یا یونگ‌سیل (۳ تا ۴ ساعت) بدون رسیدن به قله، مناظر زیبایی را ارائه می‌دهند.

سونگ‌سان ایلچول‌بونگ (قله طلوع خورشید، یونسکو، ورودی ‎ریال ۹٬۱۷۶٬۸۷۴ / ۱۰٬۲۰۰ وون کرهٔ جنوبی) با ۳۰ دقیقه پله‌نوردی (۶۰۰ پله) تا لبه دهانه آتشفشانی خاموش، منظره ۳۶۰ درجه نفس‌گیری از اقیانوس را پاداش می‌دهد؛ برای تماشای طلوع خورشید بر فراز آب‌های آرام، باید قبل از سپیده دم (حدود ۵:۳۰ صبح در تابستان و ۶:۳۰ در زمستان) آنجا باشید. میراث آتشفشانی در همه جای ججو نمایان است: گذرگاه‌های عظیم تونل گدازه‌ای مانجانگ‌گول که ۲۰۰,۰۰۰ سال پیش توسط گدازه‌های بازالتی شکل گرفته‌اند، دارای یک ستون گدازه‌ای ۷.۶ متری (بزرگترین در جهان) هستند. آبشار چون‌جی‌یون و آبشار جُونگ‌بانگ (تنها آبشار کره که مستقیماً به اقیانوس می‌ریزد) هر دو ورودی اندکی (‎ریال ۱٬۷۸۹٬۴۹۰ / ۱٬۹۸۹ وون کرهٔ جنوبی) دارند.

دیوارهای سنگی بازالتی سیاه که مزارع سبز را تقسیم کرده و الگوهای شطرنجی ایجاد می‌کنند، و مجسمه‌های سنگی نمادین «هاروبانگ» (پدربزرگ) با چشم‌های برجسته که به عنوان نماد باروری جزیره از دروازه‌ها محافظت می‌کنند، از دیگر دیدنی‌ها هستند. سواحل بکر در حاشیه ساحل از ژوئن تا سپتامبر امکان شنا را فراهم می‌کنند: ساحل هیوپ‌جه (غرب) و ساحل هامدئوک (شمال شرق) با شن‌های سفید کمیاب در کره و آب‌های فیروزه‌ای برای خانواده‌ها عالی هستند، در حالی که ساحل جونگ‌مون (جنوب) موج‌سواران را در تمام طول سال جذب می‌کند و صخره‌های ستونی بازالتی ۲۰ متری در جوسانگ‌جولی، تشکیلات شش‌ضلعی دراماتیکی را به نمایش می‌گذارند. شبکه مسیرهای «اوله» با ۲۷ مسیر پیاده‌روی مجزا به طول ۴۳۷ کیلومتر، کل جزیره را دور می‌زند و روستاهای ماهیگیری، مخروط‌های آتشفشانی و صخره‌های ساحلی را به هم متصل می‌کند؛ هر مسیر ۴ تا ۸ ساعت زمان می‌برد و با نمادهای روبانی علامت‌گذاری شده است.

صحنه غذایی جزیره، برکت کشاورزی و دریایی آن را جشن می‌گیرد: کباب گوشت خوک سیاه ججو (heukdwaeji) که روی میز کباب می‌شود، غذای شاخص جزیره است (۱۴.۵۸ تا ‎ریال ۳۵٬۶۸۲٬۷۴۵ / ۳۹٬۶۶۱ وون کرهٔ جنوبی برای هر نفر). غواصان هانیو غذاهای دریایی فوق‌العاده تازه از جمله توتیای دریایی، صدف و اختاپوس می‌فروشند. نارنگی‌های شیرین هالابونگ، حلیم صدف و رستوران‌های ماهی خام (hoe) نیز بسیار محبوب هستند.

با توجه به اینکه اجاره خودرو به دلیل فواصل اتوبوس‌ها و دسترسی سخت به نقاط ساحلی بکر کاملاً ضروری است (۲۹.۱۷ تا ‎ریال ۷۱٬۳۸۰٬۷۸۵ / ۷۹٬۳۳۹ وون کرهٔ جنوبی در روز، گواهینامه بین‌المللی و GPS الزامی است)، و با وجود غلبه گردشگری داخلی و انگلیسی محدود در زیرساخت‌ها، جزیره ججو برای کسانی که مایل به پیمودن چالش‌های اجاره خودرو و موانع زبانی هستند، ماجراجویی آتشفشانی، تعطیلات ساحلی کره‌ای، میراث فرهنگی هانیو و فضایی رمانتیک را به ارمغان می‌آورد.