شهر هوشی‌مین

شهر هوشی‌مین به عنوان قطب اقتصادی و فرهنگی ویتنام، بی‌وقفه می‌تپد؛ جایی که تخمین زده می‌شود ۷ تا ۸ میلیون موتورسیکلت در تقاطع‌های اصلی در جریان‌هایی به ظاهر آشفته اما به نوعی هماهنگ حرکت می‌کنند که بازدیدکنندگانی را که برای اولین بار قصد عبور از خیابان را دارند، به وحشت می‌اندازد. ویلاهای ظریف و زرد رنگ دوران استعمار فرانسه و بلوارهای پوشیده از درخت، به شکلی دراماتیک در کنار آسمان‌خراش‌های مدرن و براقی ایستاده‌اند که بازتاب‌دهنده توسعه سریع ویتنام هستند. در حالی که فروشندگان خیابانی بی‌شمار، کاسه‌های بخارآلود «فو» (pho) اصیل را با قیمت‌های بسیار ارزان ۱.۱۰ تا ‎ریال ۲٬۹۰۶٬۰۱۰ / ۵۸٬۰۹۶ دانگ ویتنام روی چهارپایه‌های پلاستیکی سرو می‌کنند، بارهای مجلل پشت‌بامی در برج بیتکس‌کو (Bitexco Tower) و هتل‌های لوکس، کوکتل‌های دست‌ساز پیچیده‌ای را با چشم‌اندازی به رودخانه پهناور سایگون سرو می‌کنند.

اکثر مردم محلی هنوز با محبت آن را سایگون می‌نامند، علیرغم تغییر نام رسمی در سال ۱۹۷۶؛ این کلان‌شهر جنوبی گسترده و پرانرژی (با جمعیت رسمی حدود ۹ میلیون نفر در شهر و بیش از ۱۳ میلیون نفر در منطقه بزرگ شهری) به شکلی دراماتیک با خویشتن‌داری تاریخی و محافظه‌کارانه‌تر هانوی، با انرژی خالص کارآفرینی، گرما و رطوبت شدید استوایی و تکاپوی مطلق و بی‌وقفه «سایگونی‌های» عاشق تجارت در تضاد است. میراث عمیق استعماری فرانسه به وضوح بر همه چیز سایه افکنده است: برج‌های متمایز آجری قرمز نئو-رومانسک کلیسای جامع نوتردام سایگون (که در حال حاضر تحت بازسازی گسترده ۲۰۱۷-۲۰۲۷ است و در این دوره عمدتاً با داربست پوشیده شده و فقط نمای بیرونی قابل مشاهده است، هرچند مراسم عشای ربانی هنوز برگزار می‌شود) بلوارهای عریض و سایه‌دار منطقه ۱ (District 1) را که از پاریس الگوبرداری شده‌اند، مهار کرده‌اند. نمای زرد روشن اداره پست مرکزی سایگون خیره‌کننده است و آهن‌کاری‌های پرزرق و برق و نقشه‌های قدیمی را در خود جای داده است (که اغلب به اشتباه به گوستاو ایفل نسبت داده می‌شود اما در واقع توسط معمار آلفرد فولهو طراحی شده است؛ ورود رایگان، اداره پست فعال، مکانی زیبا برای عکاسی).

کافه‌های پیاده‌روی بی‌شمار و باصفا، «کا فه سوا دا» (ca phe sua da - قهوه یخ‌زده ویتنامی با شیر غلیظ شیرین شده به قیمت حدود ۰.۷۰ تا ‎ریال ۱٬۶۸۲٬۴۲۷ / ۳۳٬۶۳۵ دانگ ویتنام) را در کنار دکه‌های ساندویچ «بان می» (banh mi) سرو می‌کنند؛ غذای تلفیقی کامل ویتنام که از تکنیک باگت استعماری فرانسوی ابداع شده و با پاته، سبزیجات ترشی ویتنامی، گیاهان معطر و گوشت پر شده و حدود ۰.۷۰ تا ‎ریال ۲٬۲۹۴٬۲۱۹ / ۴۵٬۸۶۶ دانگ ویتنام قیمت دارد. با این حال، تاریخ جنگ آمریکا (جنگ ویتنام) بزرگ و گریزناپذیر جلوه می‌کند؛ نمایشگاه‌های عکاسی تکان‌دهنده و صریح موزه بقایای جنگ (War Remnants Museum - حدود ‎ریال ۲٬۲۹۴٬۲۱۹ / ۴۵٬۸۶۶ دانگ ویتنام ورودی برای بزرگسالان) جنایات جنگی آمریکا، اثرات عامل نارنجی و رنج ویتنامی‌ها از این درگیری را مستند می‌کنند. تونل‌های کو چی (Cu Chi Tunnels - تورهای نیم‌روزه حدود ۱۱ تا ‎ریال ۳۵٬۱۷۸٬۰۱۷ / ۷۰۳٬۲۷۱ دانگ ویتنام از شهر) به بازدیدکنندگان اجازه می‌دهند تا به شکلی کلاستروفوبیک در بخش‌هایی از شبکه زیرزمینی ۲۵۰ کیلومتری شگفت‌انگیز ویت‌کنگ (حدود ۶۰ تا ۹۰ دقیقه در شمال غربی بسته به ترافیک، گرم و غبارآلود) بخزند.

کاخ استقلال (کاخ اتحاد مجدد - حدود ‎ریال ۴٬۵۸۸٬۴۳۷ / ۹۱٬۷۳۱ دانگ ویتنام) لحظه تاریخی دراماتیک در آوریل ۱۹۷۵ را به خوبی حفظ کرده است، زمانی که تانک‌های ارتش ویتنام شمالی به شکلی مشهور از دروازه‌های آهنی عبور کردند و به جنگ پایان داده و ویتنام را متحد کردند. صحنه غذایی فوق‌العاده این شهر با هر پایتخت دیگری در جنوب شرقی آسیا رقابت می‌کند: خیابان بوی وین (Bui Vien Street)، مرکز کوله‌گردها در منطقه ۱، هر شب با «بیا هوی» یا «بیا توی» ارزان (آبجوی بشکه‌ای تازه، معمولاً حدود ۰.۵۵ تا ‎ریال ۱٬۱۴۷٬۱۰۹ / ۲۲٬۹۳۳ دانگ ویتنام) پرجنب‌وجوش است. غرفه‌های غذای بی‌شمار بازار بن تان (Ben Thanh Market) همه چیز از اسپرینگ رول‌های تازه تا میوه بدبوی دورین را سرو می‌کنند و خیابان پیاده‌روی نگوین هوئه (Nguyen Hue Walking Street) هر عصر میزبان خانواده‌های ویتنامی با اسکیت‌های اجاره‌ای، هنرمندان خیابانی و کافه‌های فضای باز است که فضایی پرشور ایجاد می‌کنند.

با این حال، مسافران ماجراجو حتماً باید فراتر از مناطق توریستی بدیهی منطقه ۱ بروند؛ کافه‌های مد روز منطقه ۳ (District 3) به طور فزاینده‌ای میزبان کوچ‌نشینان دیجیتال و دورکارانی است که از فرهنگ عالی قهوه ویتنام و وای‌فای سریع لذت می‌برند. کوچه‌های غذای خیابانی اصیل در منطقه کارگری بین تان (Binh Thanh District) غذاهای مخصوص محلی را که به ندرت توسط خارجی‌ها دیده می‌شود با قیمت‌های ناچیز سرو می‌کنند. منطقه فو می هونگ (Phu My Hung) در منطقه ۷ مراکز خرید مدرن را ارائه می‌دهد و محله اعیان‌نشین تائو دین (Thao Dien) در منطقه ۲ که محل سکونت مهاجران است، امکانات غربی، مدارس بین‌المللی، کافه‌های ارگانیک و بوتیک‌های خرید را فراهم می‌کند.

سفرهای روزانه محبوب به دلتای مکونگ (۲ ساعت در جنوب، تورهای تمام‌روزه ۱۳ تا ‎ریال ۴۱٬۲۹۵٬۹۳۳ / ۸۲۵٬۵۷۹ دانگ ویتنام) از میان آبراه‌های پیچیده عبور کرده و از بازارهای شناور، باغ‌های میوه و روستاهای سنتی بازدید می‌کنند، در حالی که گزینه‌های فرار به ساحل شامل وونگ تائو (Vung Tau - ۲ ساعت با اتوبوس، غذاهای دریایی ارزان) یا جزیره استوایی بسیار برتر فو کوک (Phu Quoc Island - پروازهای ۱ ساعته، از ۳۰ تا ‎ریال ۹۱٬۷۶۸٬۷۴۰ / ۱٬۸۳۴٬۶۲۰ دانگ ویتنام، بهترین سواحل و غواصی ویتنام) است. بارهای پشت‌بامی تماشایی بر فراز سکوی تماشای سایگون در برج مالی بیتکس‌کو (حدود ۶.۵۷ تا ‎ریال ۱۲٬۰۵۲٬۲۹۵ / ۲۴۰٬۹۴۷ دانگ ویتنام برای سکوی تماشا)، چیل اسکای‌بار (Chill Skybar) و هتل کلاسیک مجستیک (Majestic Hotel) کوکتل‌های غروب آفتاب (۳.۲۸ تا ‎ریال ۱۲٬۵۵۷٬۰۲۳ / ۲۵۱٬۰۳۷ دانگ ویتنام) را با مناظر پانوراما از هرج و مرج سازمان‌یافته‌ای که در پایین در جریان است، سرو می‌کنند. با قیمت‌های فوق‌العاده مقرون‌به‌صرفه (غذاهای خیابانی ۲ تا ‎ریال ۷٬۶۴۷٬۳۹۵ / ۱۵۲٬۸۸۵ دانگ ویتنام، وعده‌های غذایی رستوران ۵ تا ‎ریال ۱۸٬۳۵۳٬۷۴۸ / ۳۶۶٬۹۲۴ دانگ ویتنام، آبجوی محلی ۰.۵۰ تا ‎ریال ۱٬۵۲۹٬۴۷۹ / ۳۰٬۵۷۷ دانگ ویتنام)، مردم محلی واقعاً صمیمی و کنجکاو که به ویژه مشتاق تمرین زبان انگلیسی هستند، آب و هوای استوایی در تمام طول سال (همیشه گرم و مرطوب ۲۵-۳۵°C / ۷۷-۹۵°F، آوریل و مه کاملاً طاقت‌فرسا ۳۵-۴۰°C / ۹۵-104°F) و انرژی کارآفرینی مسری که در آن هر چیزی ممکن به نظر می‌رسد و همه در تلاش هستند، شهر هوشی‌مین شور و نشاط اصیل جنوب شرقی آسیا، تاریخ جنگی جذاب، فرهنگ غذای خیابانی برجسته و معماری ظریف استعماری فرانسوی را ارائه می‌دهد که همگی در انرژی جنون‌آمیز ظهور اقتصادی توقف‌ناپذیر ویتنام پیچیده شده‌اند.