شهر هوشی‌مین

شهر هوشی‌مین بی‌وقفه به عنوان قطب اقتصادی و فرهنگی ویتنام می‌تپد، جایی که تخمیناً بیش از ۹ میلیون موتورسیکلت در تقاطع‌های اصلی در جریان‌هایی ظاهراً آشفته اما به نوعی هماهنگ به هم می‌پیوندند و بازدیدکنندگان بار اول را که قصد عبور از خیابان‌ها را دارند، وحشت‌زده می‌کنند. ویلاهای استعماری فرانسوی زرد و باشکوه و بلوارهای درخت‌کاری‌شده در کنار آسمان‌خراش‌های مدرن و درخشان به شکلی چشمگیر قرار گرفته‌اند که رشد سریع ویتنام را منعکس می‌کند، و فروشندگان خیابانی بی‌شمار، کاسه‌های داغ و بخارپز فوی اصیل را با قیمت فوق‌العاده ارزان ۳۰,۰۰۰ تا ۵۰,۰۰۰ دونگ (€۱.۱۰ تا ۱.۹۰) روی چهارپایه‌های پلاستیکی سرو می‌کنند، در حالی که بارهای لوکس روی پشت‌بام برج بیتکسکو و هتل‌های مجلل، کوکتل‌های دست‌ساز و پیچیده را در حالی که چشم‌اندازی به رودخانه عریض سایگون دارند، مخلوط می‌کنند. با وجود تغییر نام رسمی در سال ۱۹۷۵، اکثر مردم محلی هنوز با محبت آن را سایگون می‌نامند—این کلان‌شهر پهناور و پرانرژی جنوبی (به طور رسمی حدود ۹ میلیون نفر در شهر و بیش از ۱۳ میلیون نفر در کلان‌شهر بزرگ‌تر) در تضاد چشمگیری با خویشتن‌داری تاریخی محافظه‌کارانه‌تر هانوی قرار دارد و سرشار از انرژی کارآفرینی خالص، گرما و رطوبت شدید استوایی، و شلوغی بی‌وقفه ساکنانی است که شیفته تجارت هستند.

میراث عمیق استعمار فرانسوی به وضوح بر همه چیز رنگ و بوی خود را زده است: برج‌های متمایز آجری قرمز سبک نئو-رومانسک کلیسای جامع نوتردام سایگون (که در حال حاضر تحت بازسازی گسترده از ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۷ قرار دارد؛ در این دوره عمدتاً داربست‌کشی شده و فقط نمای بیرونی قابل مشاهده است، هرچند مراسم عشای ربانی همچنان برگزار می‌شود) در بلوارهای وسیع و سایه‌دار منطقه ۱ مرکز شهر که بر اساس الگوی پاریس طراحی شده‌اند، نقش محوری دارند. نمای زرد روشن پست مرکزی سایگون، آهنیکاری‌های تزئینی و نقشه‌های قدیمی را در خود جای داده است. (که اغلب به اشتباه به گوستاو ایفل نسبت داده می‌شود اما در واقع توسط معمار آلفرد فولو طراحی شده است؛ ورود رایگان، اداره پست فعال، مکان عکاسی زیبا)، و کافه‌های بی‌شمار و دنج پیاده‌رو، کنار دکه‌های ساندویچ بان می که غذای ترکیبی بی‌نقص ویتنام را که از تکنیک نان باگت استعماری فرانسوی ابداع شده و با پاته پر شده است می‌فروشند، کا فِه سوآ دا (قهوه یخ‌زده ویتنامی با شیر عسلی برای ۲۰٬۰۰۰ تا ۳۰٬۰۰۰ دونگ/۰٫۷۰ تا ۱٫۱۰ یورو) سرو می‌کنند.

سبزیجات ترشی‌شده، سبزی‌های معطر و گوشت‌های ویتنامی به قیمت ۲۰٬۰۰۰ تا ۴۰٬۰۰۰ دونگ/۰٫۷۰ تا ۱٫۵۰ یورو. با این حال، تاریخ «جنگ آمریکا» (جنگ ویتنام) بزرگ و گریزناپذیر است—نمایشگاه‌های عکس تکان‌دهنده و گویای موزه قدرتمند «بازمانده‌های جنگ» (ورودی حدود ۴۰,۰۰۰ VND / تقریباً ۱.۵ یورو برای بزرگسالان) جنایات جنگ آمریکا را مستندسازی می‌کنند، تأثیرات عامل نارنجی و رنج‌های ویتنامی‌ها از این درگیری، تونل‌های کو چی (تورهای نیم‌روزه ۳۰۰٬۰۰۰-۶۰۰٬۰۰۰ دونگ/€۱۱-۲۳ از شهر) به بازدیدکنندگان اجازه می‌دهد تا به شکلی تنگ و خفه‌کننده از بخش‌هایی از شبکه زیرزمینی شگفت‌انگیز ۲۵۰ کیلومتری ویت کنگ عبور کنند (حدود ۶۰-۹۰ دقیقه در شمال غربی بسته به ترافیک، گرم و پرگرد و غبار)، و کاخ استقلال (کاخ reunification، ۶۵٬۰۰۰ VND/€۲.۵۰) لحظه تاریخی و دراماتیک آوریل ۱۹۷۵ را که در آن تانک‌های ارتش ویتنام شمالی به شکلی مشهور از دروازه‌های آهنی عبور کردند و به جنگ پایان داده و ویتنام را متحد ساختند، به طور کامل حفظ کرده است. صحنه خارق‌العاده غذا با هر پایتخت دیگری در جنوب شرق آسیا رقابت می‌کند: خیابان بویی وین، مرکز کوله‌گردهای منطقه ۱، هر شب با آبجوی تازه (bia hơi / bia tươi) ارزان‌قیمت (معمولاً ۱۵٬۰۰۰ تا ۲۰٬۰۰۰ دونگ/€۰.۵۵ تا ۰.۷۵) شلوغ است، دکه ‌های بی‌شمار بازار بن ثان هر چیزی را از رول‌های بهاری تازه گرفته تا میوه ی تند و تیز دوریان سرو می‌کنند، و خیابان پیاده‌روی نگوین هوئه که به روی عابران پیاده باز است، هر شب میزبان خانواده‌های ویتنامی با اسکیت‌های اجاره‌ای، هنرمندان خیابانی و کافه‌های روباز است که فضایی پرجنب‌وجوش ایجاد می‌کنند.

با این حال، مسافران ماجراجو باید حتماً فراتر از مناطق توریستی آشکار منطقه ۱ بروند—کافه‌های شیک منطقه ۳ به طور فزاینده‌ای میزبان «نومدهای دیجیتال» و دورکارهایی هستند که از فرهنگ عالی قهوه و وای‌فای پرسرعت ویتنام لذت می‌برند، کوچه‌پس‌کوچه‌های غذای خیابانی اصیل در منطقه کارگری بین‌تانه غذاهای مخصوصی را که فقط مخصوص مردم محلی است و به ندرت توسط خارجی‌ها دیده می‌شود، با قیمت‌های بسیار کم سرو می‌کنند، منطقه فو می هونگ در منطقه ۷ مراکز خرید مدرنی را ارائه می‌دهد، و محله اعیان‌نشین تائو دیِن در منطقه ۲ امکانات غربی، مدارس بین‌المللی، کافه‌های ارگانیک و فروشگاه‌های بوتیک را فراهم می‌کند. گشت‌های یک‌روزه محبوب دلتای مکونگ (۲ ساعت به سمت جنوب، تورهای تمام‌روز ۳۵۰,۰۰۰-۷۰۰,۰۰۰ VND/گشت‌های یک‌روزه محبوب دلتای مکونگ (۲ ساعت به سمت جنوب، تورهای تمام‌روز با هزینه ۳۵۰,۰۰۰-۷۰۰,۰۰۰ VND/€۱۳-۲۷) با قایق از میان آبراه‌های پیچیده عبور کرده و از بازارهای شناور، باغ‌های میوه و روستاهای سنتی دیدن می‌کنند، در حالی که گزینه‌های فرار به ساحل شامل وونگ تاو خشن (۲ ساعت با اتوبوس، غذاهای دریایی ارزان) یا جزیره گرمسیری بسیار برتر فو کوک (پروازهای ۱ ساعته، از ۳۰-۶۰ یورو، بهترین سواحل و غواصی ویتنام) می‌شود. بارهای تماشایی روی پشت‌بام برج مالی بیتکسکو در سکودک سایگون (حدود ۲۰۰,۰۰۰-۲۴۰,۰۰۰ VND برای سکوی دیدبانی)، چیل اسکای‌بار، و هتل باشکوه دوران استعمار کوکتل‌های غروب آفتاب (۱۰۰,۰۰۰-۲۵۰,۰۰۰ VND/€۳.۷۰-۹.۳۰) را با چشم‌اندازهای وسیع از آشفتگی سازمان‌یافته زیر پایتان سرو می‌کنند.

با قیمت‌های فوق‌العاده مقرون‌به‌صرفه (وعده‌های غذایی خیابانی ۲-۵ یورو، وعده‌های غذایی رستوران‌ها ۵-۱۲ یورو، آبجوی محلی ۰.۵۰-۱ یورو)، مردم محلی که به طور واقعی دوستانه و کنجکاوند و به‌ویژه مشتاق تمرین زبان انگلیسی هستند، آب و هوای گرمسیری در تمام طول سال (همیشه گرم و مرطوب با دمای ۲۵-۳۵ درجه سانتی‌گراد، آوریل-مه کاملاً طاقت‌فرسا ۳۵-۴۰ درجه سانتی‌گراد)، و انرژی کارآفرینی مسری که در آن هر چیزی ممکن به نظر می‌رسد و همه در تلاشند، شهر هوشی‌مین سرزندگی اصیل جنوب شرق آسیا، تاریخچه جنگ جذاب، فرهنگ بی‌نظیر غذای خیابانی و معماری استعماری ظریف فرانسوی را ارائه می‌دهد—همه در انرژی دیوانه‌وار رشد اقتصادی توقف‌ناپذیر ویتنام پیچیده شده‌اند.