Goa

Goa zachwyca jako najmniejszy stan Indii, gdzie około 105 km wybrzeża Morza Arabskiego przeplata się między plażami otoczonymi palmami, na których odbywają się legendarne imprezy o zachodzie słońca, portugalskimi kościołami kolonialnymi (dziedzictwo UNESCO), wioskami pachnącymi przyprawami i wyjątkowo zrelaksowaną kulturą ukształtowaną przez 450 lat panowania portugalskiego, które zakończyło się dopiero w 1961 roku. Sprawia to, że Goa wydaje się mniej „indyjskie”, a bardziej jak „tropikalna fuzja”, gdzie w menu pojawiają się vindaloo z wołowiny i kiełbaski wieprzowe (rzadkość w hinduistycznych Indiach), kościoły są niezwykle widoczne (szczególnie wokół Starego Goa i nadmorskich miasteczek), a kultura sjesty wciąż trwa. Stan (1,5 mln mieszkańców) dzieli się na Goa Północne i Południowe, z których każde ma odrębną osobowość: Północne Goa (Anjuna, Vagator, Arambol, Morjim) przyciąga backpackerów, imprezowiczów i długoterminowych podróżników klubami plażowymi, imprezami trance, hipisowskimi pchlimi targami i tańszymi pensjonatami, podczas gdy Południowe Goa (Palolem, Agonda, Patnem) oferuje spokojniejsze plaże, ekskluzywne kurorty, rodzinną atmosferę i klimat „slow living”.

Środowy pchli targ na plaży Anjuna oferuje wszystko, od tybetańskiej biżuterii po płyty CD z goa trance, pośród hołdów dla Boba Marleya i stoisk z chai, podczas gdy Anjuna i Vagator goszczą kluby plażowe (Shiva Valley, Hilltop) organizujące imprezy od świtu do zmierzchu z międzynarodowymi DJ-ami grającymi psytrance, techno i house. Półksiężycowata zatoka plaży Palolem z bambusowymi chatkami to obrazek jak z pocztówki – spokojne wody, „ciche imprezy na słuchawkach” (ograniczenia hałasu po 22:00 oznaczają, że klubowicze noszą bezprzewodowe słuchawki), kajakarstwo na Butterfly Beach i puste piaski Agondy 10 km na południe dla całkowitego spokoju. Stare Goa (Velha Goa, 10 km od stolicy Panaji) zachowuje portugalski splendor z XVI-XVII wieku: Bazylika Bom Jesus (UNESCO) skrywa relikwie św.

Franciszka Ksawerego, Katedra Se jest największym kościołem w Azji, a barokowa architektura przenosi odwiedzających do Lizbony. Samo Panaji (Panjim) czaruje pastelowymi portugalskimi domami w dzielnicy Fontainhas, nadrzeczną promenadą i kawiarniami w Dzielnicy Łacińskiej. Scena kulinarna to fuzja indyjsko-portugalska: vindaloo (od „vinho de alhos”, marynaty winno-czosnkowej), curry xacuti na bazie kokosa, warstwowy deser bebinca, świeże owoce morza grillowane w plażowych barach (kingfish, krewetki, kraby) oraz feni – alkohol z nerkowców lub kokosa.

Plantacje przypraw w głębi lądu (okolice Pondy, wycieczki ok. 55 zł–72 zł / ₹1393–₹1821) prezentują kardamon, wanilię, pieprz i serwują tradycyjne goańskie lunche. Sporty wodne są powszechne: parasailing (ok.

55 zł / ₹1393), skuter wodny (ok. 72 zł / ₹1821), nurkowanie (ok. 143 zł–291 zł / ₹3642–₹7391 przy wyspie Grande) i rejsy na oglądanie delfinów (ok.

36 zł–55 zł / ₹921–₹1393). Najlepsze miesiące (listopad-marzec) przynoszą suchą, słoneczną pogodę (25-32°C), pozwalając uniknąć monsunu (czerwiec-wrzesień, ulewne deszcze, plaże zamknięte, wszystko tańsze, ale ograniczone) i brutalnych upałów przedmonsunowych (kwiecień-maj, 35-40°C). Dzięki przystępnym cenom (chatki na plaży ok.

36 zł–110 zł / ₹921–₹2785/noc, kolacje z owocami morza ok. 18 zł–36 zł / ₹461–₹921, piwo ok. 7,17 zł–11 zł / ₹182–₹279), powszechnej znajomości angielskiego i wyjątkowej atmosferze (jedzenie wołowiny, bikini na plażach, powszechny alkohol), Goa oferuje tropikalną ucieczkę z indyjską przyprawą i europejsko-kolonialnym luzem.