هانوی

هانوی به‌عنوان پایتخت کاملاً مسحورکننده ویتنام، جایی که ظرافت استعمار فرانسوی به‌طرز تماشایی با هرج‌ومرج تحت کنترل ویتنامی‌ها برخورد می‌کند، هزاران موتورسیکلت بی‌وقفه مانند دسته‌های ماهی در ۳۶ خیابان صنفی محله قدیمی پرهیجان می‌جولانند، فروشندگان خیابانی دوچرخه‌هایی با بار غیرممکن از میوه‌های استوایی را متعادل نگه می‌دارند، و بخار معطر از صدها غرفه فو در پیاده‌روها که صبحانه را به ساکنانی که صبح زود روی چهارپایه‌های کوچک پلاستیکی چمباتمه زده‌اند عرضه می‌کنند، به‌طرز وسوسه‌انگیزی برمی‌خیزد. پایتخت تاریخی ویتنام که بیش از ۱۰۰۰ سال مرکز سیاسی بوده است (با وقفه‌ای که در آن هویی از سال ۱۸۰۲ تا ۱۹۴۵ پایتخت امپراتوری بود)، تاریخچه چندلایه خود را که در هر گوشه‌ای به چشم می‌خورد، به طرز استادانه‌ای حفظ کرده است—معبدهای تحت تأثیر معماری چینی با سقف‌های منحنی در کنار ویلاهای زرد رنگ فرسوده دوران استعمار فرانسه با پنجره‌های کرکره‌ای قرار دارند، بنای یادبودهای برتالیست دوران شوروی به افتخار عمو هو مورد احترام ایستاده است، و برج‌های شیشه‌ای مدرن و درخشان آسمان‌خراش افق هرچه بیشتر جهان‌وطنی را شکافته و بازتاب‌دهنده توسعه اقتصادی سریع ویتنام هستند. هزارتوی ۳۶ خیابان باستانی محله قدیمی دلربا که هر یک به طور سنتی به نام یک صنعت خاص نامگذاری شده‌اند، با سر و صدای شدید تجارت از سپیده‌دم تا اواخر شب غوغا می‌کند و موجب ایجاد سیاله‌ی حسی می‌شود، در حالی که دریاچه آرام هوان کیم پناهگاهی خوش‌برکت فراهم می‌کند که در آن مردم محلی به عبادت می‌پردازند.

(هانگ باک به معنای نقره، هانگ گای به معنای ابریشم، هانگ ما به معنای کالاهای کاغذی) از سپیده‌دم تا دیروقت شب با جنب‌وجوش تجاری غوغا می‌کند و انبوهی از محرک‌های حسی ایجاد می‌کند، در حالی که دریاچه آرام هوان کیم پناهگاهی خوش‌برکت فراهم می‌آورد که در آن اهالی محلی در طلوع آفتاب تای‌چی انجام می‌دهند و پل نمادین هوک که به رنگ قرمز رنگ‌آمیزی شده، به معبد نگوک سون (با ورودی حدود ۵۰٬۰۰۰ دونگ ویتنامی در سال ۲۰۲۵) که بر جزیره کوچک خود قرار دارد، منتهی می‌شود. خیابان‌های درخت‌کاری‌شده و باشکوه محله فرانسوی، معماری استعماری فوق‌العاده سالم را به نمایش می‌گذارند—تئاتر بزرگ اپرا، کلیسای جامع نئو-گوتیک سنت جوزف و ساختمان‌های اداری زرد بی‌شمار را به نمایش می‌گذارد، در حالی که فرهنگ کافه متمایز هانوی که مستقیماً از استعمار فرانسه به ارث رسیده است، در واقع در هر گوشه خیابان از سپیده‌دم تا نیمه‌شب، قهوه یخ‌زده قوی «کا فه سوآ دا» (قهوه ویتنامی با شیر عسلی شیرین، ۲۰٬۰۰۰ تا ۳۰٬۰۰۰ VND) را سرو می‌کند. صحنه خارق‌العاده غذا به حق در میان بهترین مقاصد غذای خیابانی جهان با ارزشی بی‌رقیب قرار دارد—کاسه‌های داغ فو بو (سوپ نودل گوشت گاو، ۴۰٬۰۰۰ تا ۶۰٬۰۰۰ دونگ/۱٫۵۰ تا ۲٫۳۰ یورو) که در دکه‌های خانوادگی سرو می‌شود و در آن دستور پخت‌ها از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شود، گوشت خوک کبابی دودی و نودل تازهٔ «بون چا» که به طور مشهور در بازدید اوباما و آنتونی بوردن در سال ۲۰۱۶ انتخاب شد (حدود ۷۰٬۰۰۰ دونگ)، ساندویچ‌های ترد «بان می» که با پاته پر شده‌اند، سبزیجات ترشی‌شده و سبزی‌های تازه (۲۰٬۰۰۰-۳۰٬۰۰۰ VND، میراث باگت فرانسوی)، و اختراع خوشمزه قهوه تخم‌مرغی (ca phe trung) که در دوران کمبود شیر زمانی که صاحبان خلاق کافه‌ها زرده‌های تخم‌مرغ را با شکر می‌زدند تا رویه‌ای کف‌آلود ایجاد کنند، به وجود آمد (۳۵٬۰۰۰-۴۰٬۰۰۰ VND در کافه معروف جیانگ).

موزه ‌ها از زندان هوی لو (Hoa Lo) که تامل‌برانگیز است (حدود ۵۰,۰۰۰ VND؛ (قیمت‌های فعلی را بررسی کنید) که به «هیلتون هانوی» معروف است و آمریکایی‌های اسیر جنگی از جمله جان مک‌کین در آن تحمل اسارت کردند، تا معبد ادبیات ضروری (حدود ۷۰٬۰۰۰ VND برای بزرگسالان) که اولین دانشگاه ویتنام را که در سال ۱۰۷۰ تأسیس شد، گرامی می‌دارد، در حالی که پدیده عجیب خیابان قطار، ساکنانی را نشان می‌دهد که در خانه‌های باریک تنها چند سانتی‌متر با لوکوموتیوهای عبوری فاصله دارند (اگرچه این مکان به دلیل مسائل ایمنی به طور فزاینده‌ای محدود شده و احتمال تعطیلی آن وجود دارد). خلیج ها لونگ که در فهرست یونسکو قرار دارد، با صخره‌های آهکی غیرواقعی که به شکلی چشمگیر از آب‌های زمردین سر برمی‌آورند، در حدود ۲ تا ۳ ساعت رانندگی از هانوی فاصله دارد و آن را به مکانی کاملاً ایده‌آل برای سفرهای شبانه با قایق‌های جَنک (۲ روز/۱ شب که معمولاً بسته به کیفیت قایق بین ۸۰ تا ۱۵۰ دلار هزینه دارد) تبدیل می‌کند؛ این سفرها از میان بیش از ۱۶۰۰ جزیره صخره‌ای عبور می‌کنند و یکی از خارق‌العاده‌ترین چشم‌اندازهای دریایی جهان را خلق می‌کنند. برای آب و هوای ایده‌آل ۱۸ تا ۲۸ درجه سانتی‌گراد با رطوبت مطبوع، در ماه‌های اکتبر تا نوامبر یا مارس تا آوریل به آنجا سفر کنید.

فصل خنک از دسامبر تا فوریه (۱۰ تا ۲۰ درجه سانتی‌گراد) با بارش خفیف همراه است که نیازمند پوشیدن لباس‌های لایه‌لایه است، در حالی که فصل گرم و بارانی از مه تا سپتامبر (۲۵ تا ۳۵ درجه سانتی‌گراد) شاهد رگبارهای عصرگاهی و رطوبت طاقت‌فرسا است، هرچند همچنان می‌توان در تمام طول سال از آن بازدید کرد. با قیمت‌های فوق‌العاده مقرون‌به‌صرفه که در آن مسافران با بودجه محدود با ۲۰ تا ۳۵ یورو در روز (شامل هاستل‌ها و ضیافت‌های غذای خیابانی) زندگی می‌کنند، راحتی در سطح متوسط تنها ۵۰ تا ۸۵ یورو در روز هزینه دارد، ترافیک غالب موتورسیکلت‌ها که هرج و مرج کنترل‌شده‌ای ایجاد می‌کند و نیازمند فن عبور از خیابان با صبر و حوصله است (آهسته و پیوسته راه بروید—وسایل نقلیه از اطراف شما عبور می‌کنند)، فرهنگ اصیل ویتنامی که توسط گردشگری بیش از حد دست‌نخورده باقی مانده است، ماجراجویی‌های غذایی در هر گوشه و کنار، و آن ترکیب مسموم‌کننده فرانسوی-آسیایی که فضایی منحصربه‌فرد و غیرقابل‌یافت در جای دیگری ایجاد می‌کند، هانوی غوطه‌وری فرهنگی ضروری در جنوب شرقی آسیا، بهشت غذاهای خیابانی، معماری استعماری و دروازه‌ای به سوی خلیج ها لونگ را ارائه می‌دهد و آن را به فرهنگی‌ترین مقصد و اولین ایستگاه غیرقابل‌ازدست‌دادن ویتنام تبدیل می‌کند.