Σαρδηνία

Η Σαρδηνία, η άγρια και πανέμορφη δεύτερη περιφέρεια της Ιταλίας (μετά τη Σικελία σε μέγεθος), πλέει στη δυτική Μεσόγειο, 200 χλμ. από την ηπειρωτική Ιταλία, ως ένας κόσμος ξεχωριστός — ένα νησί 1,6 εκατομμυρίων ανθρώπων με τη δική του ξεχωριστή γλώσσα (Σαρδηνιακά/Sardu, αναγνωρισμένη ως ξεχωριστή ρομανική γλώσσα), 7.000+ μυστηριώδεις πέτρινους πύργους nuraghi της Εποχής του Χαλκού που δεν υπάρχουν πουθενά αλλού στον κόσμο, και μερικές από τις πιο εντυπωσιακές παραλίες της Ευρώπης με νερά τόσο διαυγή και γαλαζοπράσινα που οι επισκέπτες που έρχονται για πρώτη φορά μπερδεύουν ειλικρινά τις φωτογραφίες με την Καραϊβική. Η ακτογραμμή των 1.850 χλμ.

του νησιού φιλοξενεί μια εκπληκτική ποικιλία: η Costa Smeralda (Σμαραγδένια Ακτή) στα βορειοανατολικά προσελκύει δισεκατομμυριούχους και superyachts στα αποκλειστικά beach clubs του Porto Cervo, ενώ ο Κόλπος του Orosei στην ανατολική ακτή κρύβει παρθένους όρμους — την Cala Goloritzé (ένα προστατευόμενο φυσικό μνημείο με έναν ασβεστολιθικό πύργο 143 μέτρων), την Cala Luna και την Cala Mariolu — προσβάσιμους μόνο με σκάφος ή μέσω απαιτητικών πεζοπορικών μονοπατιών στα βουνά Supramonte. Ο νότος προσφέρει μεγάλες αμμώδεις εκτάσεις στην Chia και το Villasimius με γαλαζοπράσινα ρηχά νερά, ιδανικά για οικογένειες, ενώ το νησί La Maddalena (προσβάσιμο με φέρι 20 λεπτών από το Palau) αποτελεί ένα εθνικό πάρκο αρχιπελάγους με νησιά από ροζ γρανίτη και κρυστάλλινα νερά. Πέρα από τις παραλίες, το εσωτερικό της Σαρδηνίας αποκαλύπτει ένα εντελώς διαφορετικό νησί: τα τραχιά βουνά Gennargentu όπου οι βοσκοί εξακολουθούν να φροντίζουν κοπάδια σε ένα τοπίο με δάση φελλοδρυός, αγριογούρουνα και αρχαίες ποιμενικές παραδόσεις· την περιοχή Barbagia με κέντρο το Nuoro, όπου η σαρδηνιακή ταυτότητα είναι πιο βαθιά και τα παραδοσιακά φεστιβάλ (συμπεριλαμβανομένων των απόκοσμων καρναβαλικών μασκών Mamuthones της Mamoiada) διατηρούν προχριστιανικές τελετουργίες· και χιλιάδες nuraghi — τους μυστηριώδεις πέτρινους πύργους σε σχήμα κυψέλης που χτίστηκαν μεταξύ 1900–730 π.Χ.

από τον Νουραγικό πολιτισμό, με το Su Nuraxi di Barumini (Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO) ως το πιο εντυπωσιακό και ανασκαμμένο παράδειγμα. Η σαρδηνιακή κουζίνα στέκεται περήφανα ξεχωριστά από το φαγητό της ηπειρωτικής Ιταλίας: το porceddu (γουρουνόπουλο στη σούβλα αρωματισμένο με μυρτιά) είναι το πιάτο-υπογραφή του νησιού, τα culurgiones είναι χειροποίητα ζυμαρικά γεμιστά με πατάτα, πεκορίνο και μέντα, σφραγισμένα με ένα περίπλοκο κλείσιμο σε σχήμα σταχυού, το pane carasau (ένα λεπτό σαν χαρτί τραγανό ψωμί που ψήνεται από τη Νεολιθική εποχή) συνοδεύει κάθε γεύμα, και η bottarga (αποξηραμένο αυγοτάραχο κέφαλου, ο «χρυσός της θάλασσας») τρίβεται πάνω από τα ζυμαρικά με τρόπο που ανταγωνίζεται κάθε πιάτο με τρούφα. Το κρασί Cannonau (Grenache) του νησιού είναι κεντρικό στην τοπική διατροφή και, όπως υποστηρίζουν ορισμένοι ερευνητές, συμβάλλει στην αξιοσημείωτη μακροζωία των κοινοτήτων της «Μπλε Ζώνης» (Blue Zone) της Σαρδηνίας στην Barbagia — μία από τις πέντε περιοχές παγκοσμίως όπου οι άνθρωποι ζουν μετρήσιμα περισσότερο.

Το Κάλιαρι, η κομψή πρωτεύουσα στο νότο, συνδυάζει μια εντυπωσιακή παλιά συνοικία στην κορυφή του λόφου (Castello) με μια ζωντανή παραλιακή ζώνη, ενώ το Αλγκέρο στη βορειοδυτική ακτή διατηρεί την καταλανική αρχιτεκτονική και γλώσσα από τη μεσαιωνική κυριαρχία των Αραγονέζων. Επισκεφθείτε το νησί τον Μάιο–Ιούνιο ή τον Σεπτέμβριο–Οκτώβριο για ζεστό καιρό κατάλληλο για κολύμπι (24–28°C) χωρίς τον υπερβολικό συνωστισμό και τις τιμές του Αυγούστου — ο Ιούλιος και ο Αύγουστος είναι ζεστοί (32–38°C) και γεμάτοι με Ιταλούς και Ευρωπαίους παραθεριστές, αυξάνοντας το κόστος κατά 50–100%. Το ενοικιαζόμενο αυτοκίνητο είναι απαραίτητο — η δημόσια συγκοινωνία είναι περιορισμένη και οι καλύτερες εμπειρίες του νησιού απαιτούν ευελιξία για να αναζητήσετε κρυμμένους όρμους, ορεινά χωριά και παραδροδικές φάρμες agriturismo που σερβίρουν γεύματα κάτω από πέργκολες καλυμμένες με κλήματα.