بیلباو

بیلباو به‌عنوان شهر صنعتی سرزمین باسک که از بندر کشتی‌سازی زنگ‌زده با رودخانه‌ای آلوده به مقصد فرهنگی دیدنی بدل شده، مسحورکننده است؛ جایی که موزه گوگنهایم پوشیده از تیتانیومِ فرانک گری با انحنای غیرممکن در امتداد رودخانه نرخیون می‌درخشد، مانند پولک ماهی در نور خورشید، بارهای پینچو مملو از بشقاب‌های کوچک خلاقانه‌اند که نبوغ آشپزی باسک را به نمایش می‌گذارند، و غرور سرسختانه منطقه‌ای در هر سنگفرش این پایتخت باسک که با افتخار غیراسپانیایی است، جاری است. این شهر شمالی (با جمعیتی حدود ۳۴۵٬۰۰۰ نفر) از یک بندر کشتی‌سازی زنگ‌زده با رودخانه‌ای آلوده به مقصدی فرهنگی و دیدنی تبدیل شد، و این تحول از طریق «اثر بیلبائو»ی معروف به وقوع پیوست.—افتتاح خیره‌کننده موزه گوگنهایم در سال ۱۹۹۷، تحولی شهری به ارزش ۱.۵ میلیارد یورو را رقم زد که شامل پل عابر پیاده سفید زوبیزوری اثر کالاتراوا با شباهت به یک بادبان، ورودی‌های ایستگاه متروی شیشه‌ای و آینده‌نگرانه نورمن فاستر که مانند حباب‌های شفاف سر برمی‌آورند، و احیای ساحل که زمین‌های متروکه صنعتی را به مسیرهای پیاده‌روی پارک‌مانند تبدیل کرد، می‌شد. موزه گوگنهایم میزبان نمایشگاه‌های چرخشی هنر معاصر است (بلیط‌ها برای بزرگسالان حدود ۱۵ یورو قیمت دارند و برای دانشجویان و سالمندان با نرخ‌های تخفیف‌دار ارائه می‌شوند) که در زیر انحناهای نمادین با پوشش تیتانیومی طراحی‌شده توسط گهری قرار گرفته‌اند، در حالی که مجسمه گل‌دار «پاپِی» (Puppy) اثر جف کونز (با ارتفاع حدود ۱۲ متر و ده‌ها هزار گل که فصلی تعویض می‌شوند) به عنوان یک جاذبه اینستاگرامی از ورودی آن محافظت می‌کند—خود ساختمان یک شاهکار است و مجموعه‌های داخلی در درجه دوم اهمیت قرار دارند.

با این حال، روح اصیل بیلبائو در هسته قرون وسطایی «سیته کالهس» (هفت خیابان) در کاسکو ویخو زنده است، جایی که بارهای پینچو در طاق‌نماهای پلازا نوئوا زیر نماهای نئوکلاسیک قرن نوزدهم صف کشیده‌اند—شراب سفید ترد چاکولی را که از ارتفاع ریخته می‌شود سفارش دهید و با پرسه زدن از باری به بار دیگر، از غذاهای کوچک خلاقانه لذت ببرید: باکالاو پیل‌پیل (ماهی کاد در امولسیون روغن زیتون)، گیلدا (سیخ ماهی تن، زیتون و فلفل که به نام ریتا هیورث نامگذاری شده است) و تورتییا اسپانیولا در انواع مختلف از کلاسیک تا طعم‌دار شده با قارچ ترافل، با پرداخت ۲ تا ۴ یورو برای هر پینچو. فرهنگ باسک عمیق‌تر از هویت منطقه‌ای اسپانیا است: مردم محلی به زبان اوسکارا (پیرترین زبان اروپا که به هیچ زبان دیگری مرتبط نیست) صحبت می‌کنند، کوه‌های سرسبز منطقه داخلی اوسکادی شهرک‌های صنعتی را در بر گرفته‌اند، و تیم فوتبال اتلتیک بیلبائو از سال ۱۹۱۲ سیاست منحصربه‌فردی را حفظ کرده است که فقط بازیکنان باسک (یا آنهایی که در سیستم آکادمی باسک پرورش یافته‌اند) را به میدان می‌فرستد و این امر هر مسابقه را به موضوعی برای افتخار فرهنگی در استادیوم سان مامس که «لا کاتدرا» لقب گرفته است، تبدیل می‌کند. مuzeumها از Muzeum باسک که به بررسی هویت منطقه‌ای می‌پردازد (ورودی چند یورو، در روزهای خاص رایگان) تا مجموعه استثنایی اساتید اسپانیایی (ال گرکو، ولاسکز، گویا) در Muzeum هنرهای زیبا - که در طول بازسازی موقتاً رایگان است و پیش از این حدود ۱۰ یورو هزینه داشت - را در بر می‌گیرد.

پیاده‌راه ساحلی ریای بیلبائو، منطقه مدرن اباندویبارا را از کنار مجسمه عنکبوت غول‌پیکر لوئیز بورژوا (مامان) به موزه دریانوردی متصل می‌کند، در حالی که فونیکولار آرتشاندا (حدود ۰.۷۰ یورو با کارت باریک، یا ۳ تا ۵ یورو برای بلیط‌های یک‌باره) به نقطه‌تماشای کوه آرتشاندا بالا می‌رود تا چشم‌اندازهای وسیع شهر را ارائه دهد که به‌ویژه در غروب آفتاب زیبا هستند. سفرهای یک‌روزه به صومعه دراماتیک سان خوان دِ گازتلوگاتخه در جزیره‌ای صخره‌ای که با پلی سنگی ۲۴۱ پله‌ای به خشکی متصل شده است، می‌رسند (۴۵ دقیقه رانندگی، ورود رایگان اما در فصل شلوغی نیاز به رزرو آنلاین دارد)—مکان فیلمبرداری سریال «بازی تاج‌وتخت» برای «سنگ اژدها»— و شهر شیک سان سباستین (دونوستیا) با خلیج کامل و زیبای لا کنچا و صحنه پینچوی حتی مشهورتر (۱۰۰ کیلومتر، ۱ تا ۱.۵ ساعت با اتوبوس، ۷ تا ۱۲ یورو). صنعت غذا به سلطه آشپزی باسک می‌بالد—بیلبائو دارای چندین ستاره میشلن است، اما بارهای پینچوی محلی هیجان آشپزی برابر را با کسری از قیمت رستوران‌های لوکس ارائه می‌دهند، که در آن وعده‌های غذایی کامل از بشقاب‌های کوچک ۲ تا ۴ یورویی تشکیل شده و شراب چاکولی به قیمت هر لیوان، با مجموعه‌ای از غذاها به قیمت ۲۰ تا ۳۰ یورو تبدیل می‌شود.

منطقه شراب ریوجا در فاصله ۹۰ دقیقه‌ای در جنوب واقع شده است و تورهای کارخانه شراب‌سازی و هتل کارخانه شراب‌سازی مارکئس د ریسکال با طراحی گهری را ارائه می‌دهد. برای آب و هوای ایده‌آل ۱۵ تا ۲۳ درجه سانتی‌گراد که برای گشت‌وگذار در میان پینچوها و پیاده‌روی در کنار آب بسیار مناسب است، از آوریل تا ژوئن یا سپتامبر تا اکتبر به آنجا سفر کنید—بیلبائو آب و هوای اقیانوس اطلس دارد که بارانی‌تر از اسپانیای مدیترانه‌ای است، و ماه‌های ژوئیه و اوت گرم‌ترین دما را به همراه دارند اما در کنار فصل جشن‌های باسک، مرطوب‌ترین ماه‌ها نیز هستند. با اینکه انگلیسی به ندرت به اندازه بارسلونا صحبت می‌شود (باسکی و اسپانیایی غالب هستند)، حال و هوای صنعتی-شیک و جسورانه‌تر نسبت به شکوه مادرید، قیمت‌هایی ۳۰ درصد پایین‌تر از تله‌های گردشگری ساحلی (هزینه روزانه ۷۰-۱۰۰ یورو شامل ضیافت‌های پینچو و بازدید از گوگنهایم)، و هویت باسک که به شدت به آن افتخار می‌شود، جایی که شما ابتدا در اوسکادی و سپس در اسپانیا هستید، بیلبائو عمق فرهنگی، جلوه‌های شگفت‌انگیز معماری، پینچوهای در سطح جهانی و شخصیت اصیل منطقه‌ای را ارائه می‌دهد که پاداش کسانی است که به دنبال سفرهای معنادارتر به جای خوش‌گذرانی‌های ساحلی هستند.