لاپاز

لاپاز به عنوان یکی از مرتفع‌ترین پایتخت‌های جهان و مرکز اداری دولت بولیوی، قوانین جاذبه و عرف را به چالش می‌کشد؛ جایی که تقریباً بیش از ۸۰۰٬۰۰۰ نفر (۲٫۳ میلیون نفر در کلان‌شهر، شامل ال آلتو) به شکلی چشمگیر در یک درهٔ تند و در ارتفاع نفس‌گیر ۳۶۴۰ متری زندگی می‌کنند (اگرچه سوکره، پایتخت قانون اساسی، در ارتفاعات پایین‌تری واقع شده است، اما دولت واقعی در لاپاز مستقر است). که با سیستم تله‌کابین «می تلی‌فریکو» به طرز هوشمندانه‌ای به هم متصل شده‌اند—این شبکه تله‌کابین شهری، طولانی‌ترین و مرتفع‌ترین شبکه در جهان است که سفرهای روزانه خیره‌کننده‌ای را با عبور از فراز محله‌های خشتی و با پس‌زمینه باشکوه کوه یخ‌پوش ایلیمانی (۶۴۳۸ متر) که افق را در بر گرفته، ارائه می‌دهد. این شهر خارق‌العاده به‌طور چشمگیری از محله‌های نسبتاً ثروتمند که در ارتفاعات پایین‌تر در ته دره (با کمبود اکسیژن کمتر) جمع شده‌اند، از دامنه‌های باورنکردنی و تند به پایین سرازیر می‌شود تا به بازارهای عظیم بومی و فرودگاه شهر گسترده ال آلتو در ارتفاع کم‌اکسیژن ۴۱۵۰ متری برسد و منظره‌ای بصری خیره‌کننده خلق می‌کند، جایی که «چولیتاس» سنتی (زنان بومی آیمارا که کلاه‌های گرد مخصوص، دامن‌های لایه‌لایه پولرا، و شال‌های راه‌راه) تقریباً همه چیز را می‌فروشند، از جنین‌های خشکیده لاما (هدیه‌ای سنتی به پاچاماما برای پی‌ریزی ساختمان‌های جدید—کاملاً جدی!) گرفته تا لوازم الکترونیکی و پوشاک.

بازار جادوگران معروف (Mercado de las Brujas, Mercado de Hechicería) در خیابان توریستی ساگارناگا، نمونه‌ای کامل از هم‌آمیزی جذاب لاپاز است که کاتولیک‌گرایی و آیین بومی آیمارا را در هم می‌آمیزد. بازار مشهور جادوگران (Mercado de las Brujas, Mercado de Hechicería) در خیابان توریستی ساگارناگا، نمونه‌ی بارز هم‌آمیزی جذاب لاپز است که باورهای کاتولیک و بومی آیمارا را در هم می‌آمیزد؛ جنین‌های خشک لمّا در کنار اشیای خوش‌یمن، گیاهان معطر، معجون‌های اسرارآمیز و اقلام آیینی آویزان شده‌اند که توسط فروشندگانی فروخته می‌شوند که خرید شما را با برگ‌های کوکا و وردهای جادویی به صورت آیینی برکت می‌دهند. با این حال، لا پاس واقعاً به عنوان قطب اصلی گردشگری ماجراجویانه و مرکز کوله‌گردهای کم‌هزینه در بولیوی شکوفا می‌شود: تجربه دوچرخه‌سواری کوهستان افسانه‌ای «جاده مرگ» (El Camino de la Muerte, Yungas Road) در طول ۶۴ کیلومتر پرپیچ‌وخم، ۳۵۰۰ متر افت ارتفاع چشمگیری را از گذرگاه کوهستانی یخبندان لا کومبره (۴۷۰۰ متر) تا شهر جنگلی گرمسیری کوروئیکو طی می‌کند—شرکت‌های تور سازمان‌یافته (۵۰ تا ۸۰ دلار آمریکا شامل حمل‌ونقل، تجهیزات، راهنما، ناهار) این هیجان آدرنالینی واقعاً رؤیایی را به‌طور ایمن در دسترس قرار می‌دهد، هرچند نام شوم آن از صدها مرگ ناشی از وسایل نقلیه پیش از سال ۲۰۰۶ برمی‌گردد، زمانی که این جاده خاکی باریک مسیر اصلی بود پیش از آنکه بزرگراه جدید ساخته شود (که اکنون عمدتاً ایمن است با تصادفات گاه‌به‌گاه).

درهٔ رویایی «واله د لا لونا» (درهٔ ماه، ۳۰ دقیقه به سمت جنوب، ورودی ۱۵–۲۰ بولिवار/۲–۳ دلار) با نمایش سازه‌های عجیب و فرسوده‌شده از رس و ماسه‌سنگ که شبیه مناظر ماه هستند، تجربه‌ای از پیاده‌روی در دنیایی دیگر را رقم می‌زند. شبکه نوآورانه تله‌کابین Mi Teleférico (هزینه هر مسیر تنها چند بولیوار است) مرکز شهر لاپاز را به دشت وسیع ال آلتو متصل می‌کند و ارزان‌ترین تور جامع شهری را ارائه می‌دهد—با سوار شدن بر خطوط زرد یا قرمز از مناظر وسیع دره‌ای هوایی لذت ببرید که توپوگرافی چشمگیر شهر را آشکار می‌سازد. سفرهای یک‌روزه ضروری با اتوبوس یا تورهای سازمان‌یافته به دریاچه اسرارآمیز تیتیکاکا (۳ ساعت، جزایر شناور نی‌زار اوروس و فرهنگ بومی آیمارا، تورهای قایق‌سواری ۳۰ تا ۵۰ دلار) و ویرانه‌های جذاب پیشا-اینکای تیواناکو (محل ثبت یونسکو، سازه‌های مگالیتیک مرموز که بیش از ۱۰۰۰ سال پیش از اینکاها وجود داشته‌اند، ۲ ساعت، ورودی ۱۰۰ بول)، و مشهورترین آن‌ها، دشت‌های نمکی فراواقع‌گرای اویونی (۱۰-۱۲ ساعت با اتوبوس شبانه یا پرواز یک‌ساعته و گران‌قیمت) است — اگرچه بیشتر مسافران تورهای چندروزه را که از خود شهر اویونی حرکت می‌کنند، رزرو می‌کنند.

صحنه غذاهای متمایز آن بین کافه‌های بین‌المللی محله توریستی سوپوکاچی و بازارهای محلی اصیل تقسیم می‌شود: سالتنیاس ضروری (امپانادای آبدار پر شده با خورش گوشت که با احتیاط برای صبحانه خورده می‌شود زیرا مایعات داغ از آن سرازیر می‌شود، ۸ تا ۱۲ بول)، آنتیچوکوس (کباب قلب گاو با سس فلفلی بادام زمینی، غذای خیابانی)، آپی مورادوی شیرین (نوشیدنی گرم ذرت بنفش)، سوپ چایرو پر مغذی، و چای کوکا که همه‌جا یافت می‌شود. تورهای بدنام زندان سان پدرو که زمانی کوله‌گردها را به خود جذب می‌کردند، از سال ۲۰۰۹ به صراحت ممنوع شده و اکیداً توصیه می‌شود که انجام ندهید. ارتفاع بسیار زیاد واقعاً تأثیر بسیار بیشتری نسبت به کیتو (۲۸۵۰ متر) یا کوسکو (۳۴۰۰ متر) دارد—اقلیم‌شناسی اجباری شامل نوشیدن مداوم چای کوکا (mate de coca، کاملاً قانونی و با وجود مشتق کوکائین در کوکائین، در همه جا فروخته می‌شود و به سازگاری با ارتفاع کمک می‌کند)، راه رفتن بسیار آهسته، صعود تدریجی، و قطعاً پرهیز از الکل در ۲-۳ روز اول در حالی که بدن با اکسیژن کم‌تراکم سازگار می‌شود، است.

برای دیدن آسمان صاف، در فصل خشک از ماه مه تا اکتبر سفر کنید (هرچند شب‌ها سرد با دمای ۰ تا ۵ درجه سانتی‌گراد و روزهای ۱۵ تا ۲۰ درجه سانتی‌گراد است که برای «جاده مرگ» و فعالیت‌های فضای باز ایده‌آل است)، و از فصل بارانی از نوامبر تا مارس که با رگبارهای بعد از ظهر و سیل‌های گاه‌به‌گاه همراه است، اجتناب کنید. بدون نیاز به ویزا برای اکثر ملیت‌ها از جمله اتحادیه اروپا/ایالات متحده (برای اقامت ۹۰ روزه)، ارز بولیویو ناپایدار (نرخ ارز را بررسی کنید)، انگلیسی اندک خارج از حباب گردشگری کوله‌گردی که دانستن اسپانیایی ابتدایی مفید است، و قیمت‌های بسیار مقرون‌به‌صرفه که آن را به یکی از ارزان‌ترین مقاصد شهری بزرگ در آمریکای جنوبی تبدیل می‌کند (وعده‌های غذایی رستوران‌ها ۲-۴ دلار، هاستل‌ها ۸-۱۵ دلار، تورهای ماجراجویانه ۳۰-۸۰ دلار)، لاپاز منحصربه‌فردترین، چالش‌برانگیزترین و اصیل‌ترین پایتخت بومی قاره آمریکا است؛ جایی که فرهنگ آیمارا بر آن حاکم است، ارتفاع بسیار زیاد آن بازدیدکنندگان را به چالش می‌کشد، ساختار شهری آن منطقی برای برنامه‌ریزی شهری ندارد و وجوه خشن و شگفت‌انگیز بولیوی به بخشی جدایی‌ناپذیر از تجربه ماجراجویانه تبدیل می‌شوند.