کیوتو

کیوتو به‌عنوان یکی از مرتفع‌ترین پایتخت‌های جهان با ارتفاع نفس‌گیر ۲۸۵۰ متری، به‌طرز چشمگیری بر فراز قله قرار دارد؛ جایی که کلیساهای باشکوه دوران استعمار اسپانیا با محراب‌های باروکِ پرجزئیات و پوشیده از ورق طلا می‌درخشند و میدان‌های سنگ‌فرش و پرهوا و فضای محله قدیمی، معماری قرن شانزدهمی را بی‌نقص حفظ کرده‌اند و در سال ۱۹۷۸ به‌عنوان یکی از نخستین مکان‌هایی که در فهرست ثبت شد (با شماره ثبت ۲)، موفق به کسب جایگاه برجسته میراث جهانی یونسکو گردید. و بنای معروف یادبود خط استوا در «سیوداد میتاد دل موندو» که به طور نمادین خط عرضی ۰ درجه را نشان می‌دهد (خط استوای واقعی GPS تقریباً ۲۴۰ متر در شمال آن قرار دارد)، به بازدیدکنندگان این امکان را می‌دهد که در هر دو نیمکره شمالی و جنوبی بایستند—در حالی که همه اینها به طور چشمگیری در قاب قله‌های برفی رشته‌کوه آند قرار گرفته است، از جمله آتشفشان فعال کوتوپکسی (۵۸۹۷ متر) که در روزهای صاف از تراس‌های رستوران‌های روی بام قابل مشاهده است. این شهر کشیده و باریک (با جمعیتی در حدود ۲.۸ میلیون نفر در کلان‌شهر کیتو) به طرز چشمگیری در یک دره خوش‌منظره که بین کوه‌ها قرار گرفته، به طول ۵۰ کیلومتر در جهت شمال-جنوب کشیده شده و از نظر عملکردی به دو بخش تقسیم می‌شود: گنجینه‌های استعماری پرهویت شهر قدیمی و تمرکز هاستل‌های کوله‌پشتی‌گرد، آژانس‌های مسافرتی و مراکز تفریحی شبانه در شهر جدید (محله مارسیکال سوکره).

شهر قدیمی جمع‌وجور، جاذبه‌های معماری از دست‌نیافتنی را در خود جای داده است: پلازا گرانده (میدان استقلال) که کاخ ریاست‌جمهوری کاروندلت باشکوه، کلیسای جامع متروپولیتن و کاخ اسقف اعظم را در خود دارد، جایی که روسای جمهور به طور سنتی در مراسم تحلیف از بالکن‌های آن دست تکان می‌دهند، کلیسای لا کمپانیای ده خسوس (که اغلب به عنوان مجلل‌ترین کلیسا در کل آمریکای جنوبی شناخته می‌شود) با حدود ۷ تن ورق طلا که عملاً هر اینچ از فضای داخلی باروک و پرجزئیات آن را پوشانده است، بازدیدکنندگان را کاملاً مبهوت می‌کند (ورودی ۶ دلار)، و کلیسای باشکوه باسیلیکا دل وتو ناسیونال صعود ماجراجویانه به برج‌هایش را ارائه می‌دهد که مستلزم بالا رفتن از نردبان‌های تند و باریک به سمت نوک‌های گوتیک برای دیدن مناظری پانورامیک از شهر است که باعث سرگیجه می‌شود (ورودی ۴ دلار برای سالن اصلی + ۴ دلار اضافی برای دسترسی به برج‌ها). میدان وسیع صومعه سن فرانسیسکو همواره میزبان فروشندگان صنایع دستی بومی است که ژاکت‌های آلپاکا و کلاه‌های پاناما (که علی‌رغم نامشان، منشأشان اکوادور است!) می‌فروشند، در حالی که مجسمه عظیم ۴۱ متری مریم مقدس کیتو در تپه ال پانسیلو بر تمام شهر مشرف است (به دلیل نامطمئن بودن محله برای پیاده‌روی تنها، از تاکسی استفاده کنید). تلفریکوی (TelefériQo) تله‌کابین هیجان‌انگیز (حدود ۹ دلار برای خارجی‌ها و با ارائه کارت شناسایی، هزینه بسیار کمتر برای اکوادوری‌ها) به طور چشمگیری به ارتفاع ۴۰۵۰ متری کوه آتشفشان پیچینچا صعود می‌کند—لایه‌های گرم لباس به همراه داشته باشید زیرا دما به شدت کاهش می‌یابد، در صبح‌های صاف مناظری خیره‌کننده وجود دارد، ارتفاع در این ارتفاع واقعاً تأثیرگذار است و برای بازدیدکنندگانی که کاملاً آماده و با ارتفاع سازگار شده‌اند، امکان پیاده‌روی اختیاری به ارتفاعات بالاتر نیز وجود دارد.

با این حال، کیتو عمدتاً به عنوان پایگاه اصلی برای سفرهای یک روزه و ماجراجویی‌های خیره‌کننده اکوادور عمل می‌کند: پارک ملی تماشایی کوتوپکسی (۲ ساعت به سمت جنوب، آتشفشان فعال با ارتفاع ۵۸۹۷ متر، سوارکاری و پیمایش چالش‌برانگیز تا پناهگاه ۴۸۰۰ متری)، جنگل ابری سرسبز میندو (۲ ساعت به سمت شمال غربی، خوراک‌دهنده‌های پروانه‌نوش که بیش از ۳۰ گونه را جذب می‌کنند، پیاده‌روی به سمت آبشارها، زیپ‌لاین از میان پوشش گیاهی، تورهای شکلات دست‌ساز)، بازار بومی افسانه‌ای اوتاوالو (۲ ساعت به سمت شمال، بازار شنبه‌روز کاملاً شلوغ—پارچه‌های بومی، صنایع دستی، حیوانات، مشهورترین بازار آمریکای جنوبی)، آب‌های فیروزه‌ای خیره‌کننده دریاچه آتشفشانی کیلوئوتوا که برای رسیدن به سطح آب باید ۴۰۰ متر پایین رفت، و چشمه‌های آب گرم درمانی پاپالاکتا. غذاهای لذیذ آن ترکیبی از تأثیرات بومی آند و اسپانیایی-استعماری است: لوکرو دِ پاپا (سوپ کرمی سیب‌زمینی با آووکادو و پنیر)، سِویچِهٔ تازه با وجود اینکه کشور ساحلی نیست (کیفیت آن متفاوت است)، کوئی جنجالی (خوکچه هندی کبابی که سنتی اما عمدتاً برای گردشگران است)، و غذاهای خیابانی مانند امپاناداس دِ وینتو (امپانادای پنیر سرخ‌شده) و لاپینگاچوس (پنکیک‌های سیب‌زمینی و پنیر). شهر جدید (ماریسکال) زیرساخت‌های ضروری کوله‌گردها را در خود متمرکز کرده است—آژانس‌های مسافرتی رقیب که تورهای گالاپاگوس و آمازون را رزرو می‌کنند، هاستل‌های مقرون‌به‌صرفه، بارهای پرجنب‌وجوش، و رستوران‌های بین‌المللی در میدان پیاده‌روی پلازا فوچ که به محلی برای گردهمایی گردشگران خارجی تبدیل شده است.

بیشتر مسافران مستقل ۲ تا ۴ روز از زمان خود را به طور استراتژیک در کیتو برای سازگار شدن با ارتفاع می‌گذرانند و سپس به سوی اقامتگاه‌های جنگل آمازون، سفرهای دریایی گالاپاگوس با هزینه‌های سرسام‌آور (بلیط رفت و برگشت ۳۰۰ تا ۵۰۰ دلار به علاوه ۱۵۰۰ تا ۵۰۰۰ دلار هزینه سفر دریایی)، سواحل اقیانوس آرام، یا ادامه ماجراجویی‌های زمینی خود می‌روند. به لطف آب و هوای بهاری ابدی در ارتفاعات بالا با بیشینه دمای روزانه حدود ۱۸-۲۲ درجه سانتی‌گراد و شب‌های خنک حدود ۱۰ درجه سانتی‌گراد (کیوتو فصول مشخصی ندارد)، می‌توان در تمام طول سال از آن بازدید کرد، هرچند برای شب‌ها/صبح‌های خنک لباس‌های گرم لایه‌لایه و برای باران‌های عصرگاهی که به ویژه در دوره‌های مرطوب‌تر از مارس تا مه و اکتبر تا نوامبر به طور مکرر رخ می‌دهند، یک ژاکت بارانی به همراه داشته باشید. اکثر بازدیدکنندگان (از جمله از اتحادیه اروپا/آمریکا/بریتانیا) تا ۹۰ روز بدون ویزا اقامت می‌کنند، دلار آمریکا از زمان بحران سال ۲۰۰۰ واحد پول رسمی اکوادور است (که بودجه‌بندی و استفاده از خودپردازها را برای آمریکایی‌ها آسان می‌کند)، زبان غالب اسپانیایی است (انگلیسی حتی در گردشگری بسیار محدود است)، قیمت‌های فوق‌العاده مقرون‌به‌صرفه (وعده‌های غذایی ۳-۸ دلار، هاستل‌ها ۱۰-۲۵ دلار)، و کی‌تو با آن ترکیب ضروری از زیبایی باروک استعماری، دسترسی به تورهای ماجراجویانه، لزوم aklimatization در ارتفاعات بالا و موقعیتش به عنوان دروازه ورودی، توقفگاه لازم در اکوادور را فراهم می‌کند که میراث استعماری یونسکو را با پایگاه رزرو تورهای ماجراجویانه ترکیب کرده و آن را به اولین ایستگاه ضروری پیش از جاذبه‌های واقعی اکوادور—حیات وحش گالاپاگوس، جنگل آمازون و ماجراهای آند—تبدیل می‌کند که مسافران را به ادامه مسیر فرا می‌خوانند.