منچستر

منچستر به‌عنوان قطب خلاقیت شمال غربی انگلستان می‌تپد، جایی که میراث انقلاب صنعتی با شیدایی مطلق فوتبال تلاقی می‌کند، محل‌های موسیقی افسانه‌ای مانند The Smiths، Oasis، Joy Division و Stone Roses نسل‌ها را تعریف کرده‌اند، و فروشگاه‌های وینتیج مستقل، فروشگاه‌های صفحه‌گشایی و دیوارنگاره‌های پرجنب‌وجوش هنر خیابانی در محله Northern Quarter، در تضاد با تجاری‌سازی صیقلی لندن، خنکی مدرن شهری شمالی را رقم می‌زنند. این شهر در شمال غربی انگلستان (جمعیت حدود ۵۹۰٬۰۰۰ نفر، منطقه کلان‌شهری منچستر تقریباً ۲.۸ میلیون نفر جمعیت دارد (که آن را به یکی از بزرگ‌ترین کلان‌شهرهای بریتانیا پس از لندن تبدیل می‌کند) و این شهر از پایتخت کارخانه‌های پنبه و کارگاه جهان در قرن نوزدهم به یک قطب فرهنگی و فناوری پساصنعتی دگرگون شده است—انبارهای ویکتوریایی آجری به آپارتمان‌های لوفت و استودیوهای خلاقانه تبدیل شده‌اند، کانال‌های صنعتی سابق اکنون در حوضچه کسل‌فیلد با بارها و رستوران‌های کنار آب شلوغ هستند، و سایت‌های کارخانه‌های متروکه میزبان موزه‌های سطح جهانی و مراکز هنر معاصر هستند. فرهنگ فوتبال کاملاً بر هویت شهری غالب است: تئاتر رویاهای اولد ترافورد میزبان منچستر یونایتد است و تورهای استادیوم (حدود ۲۸ پوند برای بزرگسالان) اتاق‌های رختکن، تونل بازیکنان که اسطوره‌ها از آن عبور کرده‌اند و اتاق جام‌ها را که ۲۰ عنوان قهرمانی لیگ برتر را به نمایش می‌گذارد، آشکار می‌سازد، در حالی که استادیوم مدرن اتحادیه‌ی رقیب شهری، منچستر سیتی، تورهای رقیب (از حدود ۲۶ تا ۳۰ پوند برای بزرگسالان) را ارائه می‌دهد که موفقیت‌های اخیر تحت مالکیت پول نفت را به نمایش می‌گذارد—روزهای مسابقه دربی (بازی یونایتد در برابر سیتی) این شهر دوپاره را با شور و اشتیاق قبیله‌ای آبی و قرمز به وجد می‌آورد.

با این حال، روح اصیل منچستر از میراث عمیق موسیقی آن سرچشمه می‌گیرد—کلوپ شبانه «هاچیندا» (که در سال ۱۹۹۷ تعطیل شد و اکنون به آپارتمان‌هایی با لوحه آبی در خیابان ویتورث غربی تبدیل شده است) فرهنگ رِیوِ اسید هاوس و صحنه «مدچستر» را راه‌اندازی کرد، شرکت «فکتوری رکوردز» با گروه‌های «جوی دیویژن» و «نیو اوردر» قرارداد بست، و مکان‌های فعلی مانند «بند آن د وال»، «نایت اند دی کافه» و «منچستر اکادمی» همچنان میزبان اجراهای نوآورانه هستند، پیش از آنکه به شهرت برسند. فضای بوهِمی و خشن «نورثِرن کوارتر» (محله شمالی) حول بازار سرپوشیده «آفلکس پالاس» متمرکز است که در چهار طبقه غرفه‌های مستقل، لباس‌های وینتیج، مد آلترناتیو، صفحه‌های گرامافون و کالاهای ضدفرهنگ را می‌فروشد، در حالی که دیوارهای «استیونسون اسکوئر» (میدان استیونسون) هنر خیابانی همیشه در حال تغییر را به نمایش می‌گذارند و کافه‌فروشی‌های تخصصی قهوه مانند «تاک» و «نورث تی پاور» قهوه‌های موج سوم را به افراد خلاقِ مشغول کار با لپ‌تاپ عرضه می‌کنند. موزه‌های رایگان در سطح جهانی شامل موزه علوم و صنعت است که در ایستگاه راه‌آهن بین‌شهری لیورپول رود، اولین ایستگاه راه‌آهن مسافرتی جهان که به طور اختصاصی ساخته شده، واقع شده است و موتورهای بخار، ماشین‌آلات نساجی که نیروی امپراتوری بریتانیا را تأمین می‌کردند و کامپیوترهای اولیه را به نمایش می‌گذارد، در حالی که گالری هنر منچستر نقاشی‌های پیش‌رافائلیتی و آثار معاصر را به نمایش می‌گذارد.

خیابان کانال به عنوان یکی از برجسته‌ترین مناطق زندگی شبانه ال‌جی‌بی‌تی‌کیو+ در بریتانیا خارج از لندن، قطب محله پرجنب‌وجوش گی ویلیج است که دارای گذرگاه‌های عابر پیاده به رنگ‌های رنگین‌کمان، بارهایی با میزهای گسترده در کنار کانال و جشنواره عظیم «افتخار» (Pride) است که هر ماه اوت صدها هزار نفر را به خود جذب می‌کند. صنعت غذا فراتر از محدودیت‌های دوران «مدچستر» تکامل یافته است—«کی‌میل» معروف (خیابان ویلمسلو در راشولم) رستوران‌های اصیل پاکستانی و هندی را ارائه می‌دهد که غذاهایی مانند حلیم، ناهاری و بیر‌یانی سرو می‌کنند، و بازار گوشت ویکتوریایی خیره‌کننده «مکی میور» به یک سالن غذاخوری لوکس با فروشندگان مستقل تبدیل شده است، رستوران «مانا» با ستاره میشلن، مرزهای غذاهای عالی بریتانیا را جابجا می‌کند و محله نوسازی‌شده انکوتس (که قبلاً منطقه‌ای خشن و کارگری بود) اکنون میزبان مکان‌های مد روز برانچ، بارهای آبجوی دست‌ساز و رستوران‌های مدرن اروپایی است. با قطارهای کارآمد می‌توان برای پیاده‌روی به منطقه دریاچه‌ها (لِیک دیستریکت) (ویندِرمیر حدود ۲ ساعت با قطار از حدود ۱۰ تا ۳۰ پوند، بسته به زمان رزرو)، لیورپولِ بیتلز (۱ ساعت، ۱۶ پوند به بالا) و مسیرهای پارک ملی پیک دیستریکت (۱ ساعت تا اِیدیل) سفرهای یک‌روزه کرد.

برای بهره‌مندی از گرم‌ترین آب و هوا (۱۵-۲۲ درجه سانتی‌گراد) که امکان فرهنگ نشستن در تراس‌های روباز را فراهم می‌کند، از ماه مه تا سپتامبر به آنجا سفر کنید، هرچند اقتصاد کنسرت‌های موسیقی افسانه‌ای و تقویم فرهنگی منچستر بدون توجه به بارندگی مکرر و افسانه‌ای این شهر، در تمام طول سال رونق دارد (همیشه لباس ضد آب همراه داشته باشید). با صراحت لهجه دوستانه و بی‌ریای منچستری که در تضاد با خویشتن‌داری لندن است، مرکز جمع‌وجور و قابل پیاده‌روی آن که از پیکادیلی گاردنز شعاع پیدا می‌کند، قیمت‌های مقرون‌به‌صرفه در مقایسه با جنوب انگلستان (۶۰-۱۰۰ پوند/€۶۸-۱۱۴ در روز، هزینه معمول)، حمل و نقل عمومی عالی از جمله شبکه گسترده تراموای مترولینک، و بدون هیچ‌گونه تظاهر یا خودبینی، با وجود نفوذ جهانی در فوتبال و موسیقی، منچستر روح اصیل شمال، سرزندگی فرهنگی طبقه کارگر، افتخار به میراث صنعتی، فوتبال به مثابه یک دین، و آن ترکیب خاص از سرسختی و خلاقیت را ارائه می‌دهد که آن را پس از لندن، جذاب‌ترین شهر انگلستان می‌سازد.