مارسی

مارسیل به‌عنوان خشن‌ترین و چندفرهنگی‌ترین شهر فرانسه و دومین شهر بزرگ (با جمعیتی حدود ۸۷۰٬۰۰۰ نفر؛ حدود ۱.۶ تا ۱.۹ میلیون نفر جمعیت شهری) که در آن قایق‌های ماهیگیری شناور در بندر قدیم (Vieux-Port) صید تازه را در بازار صبحگاهی می‌فروشند، بازارچه‌های شمال آفریقا کوچه‌های تند و رنگارنگ «لو پانیه» (Le Panier) را معطر می‌کنند، و صخره‌های آهکی چشمگیر «کالانک» (Calanques) به درون دریای مدیترانه‌ای فیروزه‌ای فرو می‌افتند و مسیرهای پیاده‌روی ساحلی و خلیج‌های شنا را ایجاد می‌کنند که با ساحل آمالفی رقابت می‌کنند. این قدیمی‌ترین شهر فرانسه، که در سال ۶۰۰ پیش از میلاد توسط بازرگانان یونانی با نام «ماسالیا» تأسیس شد و قدمتی ۲۶۰۰ ساله دارد، اصالتی جسورانه را در آغوش می‌گیرد؛ خشن‌تر از بناهای یادبود پاریس، زمخت‌تر از تفرجگاه نیس و بی‌پیرایه‌تر از ظرافت رنسانسی لیون، با این حال، معماری مدرن موزه MuCEM در اسکله‌ی J4 و نوسازی شهری عظیم یورومدیترانه که انبارهای صنعتی سابق را دگرگون کرده است، نشانگر رنسانس مارسی به عنوان پایتخت فرهنگی اروپا در سال ۲۰۱۳ است که تحولی را رقم زد. کلیسای رومانو-بیزانسی نوتردام دو لا گارد بر بلندترین نقطه شهر در ارتفاع ۱۴۹ متری از سطح دریا قرار دارد و مجسمه طلایی ۱۱.۲ متری مریم مقدس آن که از همه جا دیده می‌شود، ورودی رایگان و چشم‌اندازهای خیره‌کننده‌ای از بندر، جزایر فریول و جزیره قلعه ایف ارائه می‌دهد.

«لو پانیه»، قدیمی‌ترین محله مارسی، با کوچه‌های تند و شیب‌دار و نماهای پاستلی، هنر خیابانی از جمله موزاییک‌های «اینویدر» (INVADER)، صابون‌سازان هنرمند که به سنت‌های «صابون مارسی» ادامه می‌دهند، و جوامع مهاجر (الجزایری، مراکشی، تونسی، کوموری) که فضایی اصیل و شمال آفریقایی را در چند قدمی بندر خلق می‌کنند، بالا می‌رود. ویو-پورت (Vieux-Port)، قلب تپنده مارسی از دوران یونان باستان، با بازار ماهی صبحگاهی (فروشندگان کی دِ بلژ (Quai des Belges) که از ساعت ۸ صبح تا ۱ بعد از ظهر صیدهای مدیترانه‌ای را می‌فروشند)، حرکت کشتی‌های مسافربری به جزیره قلعه شاتو دِ ایف (ورود ۶ یورو + کرایه بازگشت ۱۱ تا ۱۶ یورو؛ که به خاطر رمان «کنت مونته‌کریستو» اثر الکساندر دوما به عنوان سیاه‌چال ادموند دانتس، زندانی داستان، مشهور شده است)، MUCEM و قلعه سنت ژان که با یک پل عابر پیاده به هم متصل شده‌اند، و رستوران‌های کنار آب که «بویابیس»—خورش ماهی مخصوص مارسی که به طور سنتی با حداقل سه نوع ماهی مدیترانه‌ای در آب‌گوشت زعفرانی تهیه می‌شود—را سرو می‌کنند، در مکان‌هایی معتبر مانند «شِ فونفون» یا «لِ میرامار» که دستور پخت اصیل را حفظ کرده‌اند، ۶۰ تا ۹۰ یورو و بالاتر قیمت دارد. صخره‌های آهکی سفید پارک ملی کالانک که توسط دریا تراشیده شده‌اند، تنها پارک ملی در اروپا را تشکیل می‌دهند که زمین و دریا را درست در حاشیه یک شهر بزرگ با هم ترکیب می‌کند—این پارک از طریق سفرهای دریایی از مارسی به کاسیس (۲۵-۴۰ یورو)، مسیرهای پیاده‌روی ساحلی چالش‌برانگیز (GR 51، کالانک سورمیو با مسیر رفت و برگشت ۲ ساعته، ان-واو ۴-۵ ساعت)، یا با ماشین به کاسیس بروید و از آنجا با قایق وارد شوید.

شنا در خلیج‌های زمردین، بهشتی مدیترانه‌ای را تداعی می‌کند. موزه‌ها شامل MuCEM (موزه تمدن‌های اروپایی و مدیترانه‌ای) در ساختمان بتنی توری‌مانند روودی ریچوتی است که به بررسی تاریخ و فرهنگ مدیترانه می‌پردازد (۱۲ یورو)، هنر مدرن در موزه کانتینی، موزه معاصر MAC، و Regards de Provence در ایستگاه سابق بهداشت بندر است. صحنه‌ی غذای چندفرهنگی، کُسکُس اصیل شمال آفریقا، طاجین‌ها، سوسیس مرگیز، شیرینی‌های الجزایری را در مناطق بازار لا کانبیه و نوایه، و غذاهای مخصوص مارسی مانند پانیس (کوکو نخود)، بیسکویت ناوِت و لیکور انیسی پاستیس که با آب تیره می‌شود، ارائه می‌دهد.

حومه‌های شمالی «کوارتیه نورد» (Quartiers Nord) واقعیت خشن مارسی را نشان می‌دهد—مجموعه‌های آپارتمانی بلند، فقر، و آمار جرایم گاه‌به‌گاه که احتیاط در شب را ایجاب می‌کند—اما مناطق مرکزی و محله‌های جنوبی با امنیت کامل رونق دارند. برای آب و هوای ۱۸ تا ۲۸ درجه سانتی‌گراد که برای پیاده‌روی در کالانک‌ها (Calanques) عالی است، در ماه‌های آوریل تا ژوئن یا سپتامبر تا اکتبر سفر کنید؛ بدون گرمای ۳۵ درجه تابستان و شلوغی گردشگران. با قطار تی‌جی‌وی از پاریس (۳ ساعت و ۱۵ دقیقه)، نزدیکی به حومه پرووانس، روح یک بندر مدیترانه‌ای خشن که در آن هیچ چیز برای گردشگران تصنعی به نظر نمی‌رسد، انرژی چندفرهنگی اصیل (جمعیت قابل توجهی از کشورهای مستعمره سابق فرانسه که آن را به یکی از متنوع‌ترین شهرهای اروپا تبدیل کرده است)، و قیمت‌هایی ارزان‌تر از ریویرا فرانسه یا پاریس (روزانه ۷۰-۱۲۰ یورو؛ وعده‌های غذایی ۱۲-۲۵ یورو، هتل‌ها ۶۰-۱۵۰ یورو)، مارسی واقع‌گرایی یک شهر بندری فرانسوی، درام طبیعی کالانک‌ها، زادگاه بوییابایس و انرژی چندفرهنگی بدون زرق و برق را ارائه می‌دهد—شهری که دوقطبی‌کننده است اما به کسانی که به دنبال فرانسه اصیل فراتر از بناهای تاریخی هستند پاداش می‌دهد.