بولونیا

بولونیا به‌عنوان قلب آشپزی و فکری ایتالیا لذت‌بخش است؛ جایی که ۶۲ کیلومتر راهروی سرپوشیدهٔ ثبت‌شده در یونسکو، برج‌های آجری قرمز‌رنگ قرون‌وسطایی را در خود جای داده، دانشجویان دانشگاهی از قدیمی‌ترین دانشگاه اروپا (تأسیس‌شده در ۱۰۸۸) در اُستری‌های دنج گرد هم می‌آیند و بر سر شراب بحث می‌کنند، و راگو بولونیزهٔ اصیل در تراتوریای چندنسلی می‌جوشد که دستورهای چندصدساله را مانند اسرار دولتی حفظ می‌کنند. این پایتخت املیا-رومانیا (با جمعیت ۳۹۰٬۰۰۰ نفر) با افتخار سه لقب را یدک می‌کشد—«لا گراسا» (چاق) که نماد غذاهای غنی آن از تورتلینی گرفته تا مورتادلا است، «لا دوتا» (دانشمند) به پاس دانشگاهش که دانته، کوپرنیک و پترارکا را تعلیم داده است، و «لا روسّا» (سرخ) که هم به سقف‌های کاشی‌پوشی‌شده با ترراکوتا اشاره دارد که چشم‌اندازی یکنواخت و سرخ از شهر ایجاد می‌کنند و هم به سیاست‌های تاریخی چپ‌گرایانه‌ای که بولونیا را تا دهه ۱۹۹۰ به پایگاه حزب کمونیست ایتالیا تبدیل کرده بود. دو برج با شیب تند—برج توره دگلی آسینلی با ارتفاع ۹۷ متر و ۴۹۸ پلهٔ تند چوبی (که در حال حاضر به دلیل مرمت منطقه تعطیل است؛ لطفاً بررسی کنید که آیا بازگشایی شده است یا خیر)، و برج گاریسندا که حتی شیب‌دارتر است و در کنار آن قرار دارد و اکنون به دلایل سازه‌ای تعطیل شده—به‌عنوان یادگارهایی از منهتن قرون وسطی باقی مانده‌اند، زمانی که بیش از ۱۰۰ برج خانواده‌های اشرافی در نمایش قدرت قرن دوازدهم به سمت آسمان رقابت می‌کردند که بیشتر آن‌ها اکنون تخریب یا کوتاه شده‌اند.

ایوان‌های سرپوشیده، سرپناهی پیوسته در برابر باران و آفتاب تابستان فراهم می‌کنند که از میان آن‌ها، ایوان ۳.۸ کیلومتری سَن لوکا (Portico di San Luca) با عبور از ۶۶۶ طاق، از شهر تا پناهگاه مدونا دی سَن لوکا در بالای تپه امتداد یافته و چشم‌اندازهای وسیعی از شهر را ارائه می‌دهد. اهالی محلی این پیاده‌روی سربالایی ۴۵ دقیقه‌ای و رایگان را به صورت زیارت انجام می‌دهند، در حالی که گردشگران به ندرت آن را امتحان می‌کنند. پiazza Maggiore با کلیسای بزرگ Basilica di San Petronio (ورود رایگان) که دارای نمایی ناتمام است—که در اصل قرار بود با کلیسای سنت پیتر در رم رقابت کند اما سیاست‌های واتیکان مانع از تکمیل آن شد—و Palazzo Comunale قرون وسطایی، زندگی شهری را پایه‌ریزی می‌کند، در حالی که کوچه‌های باریک قرون وسطایی منطقه بازار Quadrilatero در مجاورت آن، عاشقان غذا را با مورتادلاهای آویزان، چرخ‌های پارمیجانو-رگیانوی ۲۴ ماهه، وسوسه می‌کنند، sfogline (تهیه کنندگان پاستا) که تالیاتله تازه را در ویترین مغازه‌ها می‌کشند، و دکه‌های نان تخت تیگل.

محله دانشگاهی که از خیابان زامبونی شعاع می‌یابد، با ۸۵٬۰۰۰ دانشجو که انرژی‌ای مسری ایجاد می‌کنند، هنر خیابانی سیاسی که دیوارها را پوشانده، غذاخوری‌های ارزان که وعده‌های غذایی ۸ تا ۱۲ یورویی سرو می‌کنند، و بارهای آپریتیوو که در آن‌ها اسپرتی به قیمت ۷ تا ۱۰ یورو شامل بوفه‌های غذای سخاوتمندانه از ساعت ۶ تا ۹ شب است که جایگزین شام می‌شود، غوغا به پا است. فرهنگ غذایی بولونیا ریشه‌های عمیقی دارد—هرگز «اسپاگتی بولونز» سفارش ندهید (چون در اینجا وجود ندارد و مردم محلی از شنیدن آن visibly cringe می‌شوند)، در عوض از تالیاتله اصیل آل راگو با سس گوشت آرام‌پز، تورتلینی ان برودو (پاکت‌های ظریف پاستا در آبگوشت شفاف)، لازانیا وردو با لایه‌های پاستای اسفناج، و کرسنتینه‌های پف‌کرده و سرخ‌شده لذت ببرید. تراوتوریاهای خانوادگی مانند اُستریا دل اورسا (€۱۲-۱۸ برای غذاهای اصلی)، تراوتوریا دی ویا سِرا و سِفولیا رینا، غذای اصیل سرو می‌کنند و برخوردشان بی‌ادبانه نیست، بلکه بی‌تکلف است.

کاخ آرچی‌جیناسیو (حدود ۸-۱۰ یورو) تا سال ۱۸۰۳ میزبان دانشگاه بود. آمفی‌تئاتر چوبی تالار تشریح آن، جایی که دانشجویان پزشکی کالبدشکافی را تماشا می‌کردند، پیشرفت علمی دوران رنسانس را به نمایش می‌گذارد. موزه‌ها شامل مامبو (MAMbo) برای هنر معاصر، موزه‌ی تاریخ بولونیا (Museo della Storia di Bologna) برای تاریخ شهر، و موزه‌ی باستان‌شناسی شهری (Museo Civico Archeologico) با آثار و موزاییک‌های اتروسک و رومی بونونیا هستند.

برای آب و هوای ۱۵ تا ۲۵ درجه سانتی‌گراد که برای قدم‌زدن در زیر طاق‌ها و صرف غذا در فضای باز عالی است، در ماه‌های آوریل تا ژوئن یا سپتامبر تا اکتبر به آنجا سفر کنید. دمای هوا در ماه‌های ژوئیه تا اوت می‌تواند به ۳۵ درجه سانتی‌گراد برسد و بسیاری از اهالی شهر به سواحل فرار می‌کنند و باعث تعطیلی برخی رستوران‌ها در اواسط ماه اوت می‌شوند. بولوگنا با فرهنگ اصیل ایتالیایی که خوشبختانه از هجوم کشتی‌های کروز ونیز یا صف‌های موزه اوفیتزی فلورانس در امان مانده، مرکزی فشرده و قابل پیاده‌روی دارد که می‌توانید هسته تاریخی آن را در ۳۰ دقیقه پیاده طی کنید، غذاهای منطقه‌ای استثنایی با قیمت‌هایی ۳۰ درصد کمتر از رم، و اتصالات قطار عالی که آن را به پایگاه ایده‌آل ایتالیا تبدیل می‌کند (میلان ۱ ساعت، فلورانس ۳۵ دقیقه، ونیز ۱.۵ ساعت)، بولونیا ایتالیای اصیل را ارائه می‌دهد؛ جایی که دانشجویان بر سر شراب لامبروسکو به مناظره فلسفی می‌پردازند، مادربزرگ‌ها (ناناها) پاستا را با دست می‌غلتانند و سیاست‌های چپ‌گرایانه با محافظه‌کاری در آشپزی در تضادهای خوشمزه‌ای آمیخته می‌شود.