رم

رم به عنوان «شهر ابدی» و موزه‌ای زنده، هر بیننده‌ای را مجذوب خود می‌کند؛ جایی که به معنای واقعی کلمه هر سنگ‌فرش آن داستان‌هایی از امپراتورها، پاپ‌ها و هنرمندان رنسانس را زمزمه می‌کند که تمدن غرب را در طول نزدیک به ۲۸۰۰ سال سکونت مداوم از زمان تأسیس افسانه‌ای توسط رومولوس در ۷۵۳ پیش از میلاد شکل داده‌اند. پایتخت باشکوه ایتالیا (با جمعیت ۲.۸ میلیون نفر در شهر و ۴.۳ میلیون نفر در منطقه کلان‌شهری) لایه‌های هزاره‌های تاریخ را در شاهکاری بسیار پیاده‌رو جای داده است—به شکلی دراماتیک وارد میدان نبرد گلادیاتورها در کولوسئوم شوید (‎ریال ۲۷٬۵۳۰٬۶۲۲ / ۱۸ یورو همراه با فروم رم و تپه پالاتین، در فصل شلوغ حتماً از قبل آنلاین رزرو کنید چون بلیط‌های معمولی اغلب از روزها قبل تمام می‌شوند) جایی که زمانی ۵۰ تا ۸۰ هزار رومی برای تماشای نمایش‌های خونین هلهله می‌کردند؛ با شگفتی زیر گنبد بتنی بی‌نقص و ۲۰۰۰ ساله پانتئون بایستید (اکنون با بلیطی ارزان حدود ‎ریال ۷٬۶۴۷٬۳۹۵ / ۵ یورو قابل دسترسی است، که هنوز بزرگترین گنبد بتنی بدون آرماتور جهان است و روزنه سقف آن رو به آسمان و باران باز است)؛ و در میان ویرانه‌های تماشایی فروم رم پرسه بزنید، جایی که ژولیوس سزار قدم می‌زد، سناتورها زیر ستون‌های مرمرین بحث می‌کردند و قلب اداری امپراتوری می‌تپید. تپه پالاتین با بقایای گسترده کاخ‌های امپراتوری و مناظر پانوراما بر فراز فروم قد برافراشته است، در حالی که طاق نمادین کنستانتین یادآور پیروزی سال ۳۱۲ میلادی است و استادیوم عظیم ارابه‌رانی سیرکوس ماکسیموس (با ظرفیت سابق ۲۵۰ هزار نفر) اکنون پارکی سرسبز است که رومیان باستان در آن تیم‌های خود را تشویق می‌کردند.

واتیکان، کوچکترین کشور مستقل جهان، با گنبد ۱۳۶ متری کلیسای سن پیر که توسط میکل‌آنژ طراحی شده (بالا رفتن از ۵۵۱ پله برای تماشای پانورامای شهر، ‎ریال ۱۵٬۲۹۴٬۷۹۰ / ۱۰ یورو)، فرسکوهای سقف خیره‌کننده کلیسای سیستین که نبوغ میکل‌آنژ را پس از چهار سال کار روی داربست (۱۵۰۸-۱۵۱۲، تابلوی نمادین آفرینش آدم) به نمایش می‌گذارد، و گالری‌های بی‌پایان موزه‌های واتیکان (ورودی ‎ریال ۳۰٬۵۸۹٬۵۸۰ / ۲۰ یورو، بلیط‌های زمان‌بندی شده را از هفته‌ها قبل رزرو کنید) که اتاق‌های رافائل، گالری نقشه‌ها، مجسمه باستانی لائوکوئن و گنجینه‌هایی از قرن‌ها ثروت و حمایت پاپ‌ها را در خود جای داده، بازدیدکنندگان را مبهوت می‌کند. با این حال، روح اصیل رم فراتر از بازدیدهای موزه‌ای است—آیین‌های روزمره زندگی رومی را تعریف می‌کنند: سپیده‌دم پیش از هجوم جمعیت تورها، سکه‌ای را از روی شانه به درون شکوه باروک فواره تروی بیندازید (افسانه وعده بازگشت به رم را می‌دهد)، از پله‌های اسپانیایی (۱۳۵ پله، رایگان) برای تماشای مردم و خوردن جلاتوی دست‌ساز مغازه‌های اطراف بالا بروید، و در کوچه‌های سنگ‌فرش قرون‌وسطایی محله تراستوره گم شوید، جایی که رستوران‌های خانوادگی (trattorias) پاستای کربونارای اصیل رومی (با گوشت گوانچاله، تخم‌مرغ، پنیر پکوریونو و فلفل سیاه—هرگز خامه نزنید!)، سادگی بی‌نقص کاچو اِ پِپه و گوشت سالتیمبوکا سرو می‌کنند. میدان‌های باشکوه شهر زندگی اجتماعی رومی در فضای باز را معنا می‌بخشند—فواره‌های برنینی در پیازا ناوونا و هنرمندان خیابانی تئاتری همیشگی خلق می‌کنند، بازار صبحگاهی سبزیجات و گل در کامپو دِ فیوری که عصرها به پاتوق پرجنب‌وجوش نوشیدنی و دورهمی تبدیل می‌شود، و کافه‌های روبروی پانتئون، اتاق‌های نشیمن روبازی می‌سازند که زمان در آن‌ها با یک اسپرسو یا آپرول اسپریتز به سرعتِ آرام رومی کند می‌شود.

قنات‌های باستانی با شکوه از میان پارک‌ها (Parco degli Acquedotti) می‌گذرند، کاخ‌های ظریف رنسانس اکنون میزبان کافه‌های مدرنی هستند که رومی‌های پرشور در آن‌ها بر سر سیاست بحث می‌کنند، و صدها کلیسای باروک شاهکارهای کاراواجو را به رایگان برای جویندگان گنجینه‌های هنری پنهان کرده‌اند. فراتر از مرکز تاریخی، بندر باستانی اوستیا آنتیکا (‎ریال ۲۷٬۵۳۰٬۶۲۲ / ۱۸ یورو) که به خوبی حفظ شده، با خیابان‌ها، تئاترها و موزاییک‌هایش با پمپئی رقابت می‌کند، باغ‌های یونسکو در ویلا دِسته تیوولی با صدها فواره رنسانس آب را به رقص درمی‌آورند (‎ریال ۲۲٬۹۴۲٬۱۸۵ / ۱۵ یورو)، و جاده سنگ‌فرش باستانی آپیا (Via Appia Antica) از کنار دخمه‌های جوی و درختان چتری کاج می‌گذرد و منظره‌ای کلاسیک از حومه رم می‌سازد. لذت‌های فصلی متفاوت است: بهار با گل‌های بنفش پیچ‌امین‌الدوله روی ساختمان‌ها می‌آید، تابستان بارهای پشت‌بام و سینمای روباز زیر ستاره‌ها را هدیه می‌دهد، پاییز فصل ترافل سفید و جشنواره‌های برداشت است، و زمستان نوری شفاف برای عکاسی و جمعیتی کمتر فراهم می‌کند.

رومی‌ها با اشتیاق سبک زندگی «لا دولچه ویتا» (زندگی شیرین) را در آغوش می‌گیرند—ناهار‌های طولانی و آرام، پیاده‌روی‌های عصرانه (passeggiata) برای دیدن و دیده شدن، بوفه‌های سخاوتمندانه اپرتیوو و شام‌هایی که هرگز قبل از ساعت ۸ شب شروع نمی‌شوند. آشپزی متمایز رومی سادگی را جشن می‌گیرد: کربونارا، آماتریچانا، کاچو اِ پِپه، کنگر فرنگی سرخ‌شده محله یهودیان (carciofi alla giudia)، نان‌های خامه‌ای ماریتوزو و جلاتوهای استثنایی. فصل‌های میانی یعنی آوریل تا ژوئن یا سپتامبر تا اکتبر با دمای ایده‌آل ۲۰ تا ۲۸ درجه سانتی‌گراد بهترین زمان برای سفر هستند تا از گرمای طاقت‌فرسای جولای و آگوست (۳۰ تا ۳۸ درجه) که رومی‌ها به ساحل فرار می‌کنند، در امان بمانید.

با اقلیم مدیترانه‌ای آفتابی، سیستم مترو و اتوبوس که علیرغم هرج‌ومرج ترافیکی کارآمد است، و قابلیت پیاده‌روی بین سایت‌های اصلی، رم ترکیبی وصف‌ناپذیر از عظمت باستانی، شاهکارهای هنری و فرهنگ غذایی است که آن را به ضروری‌ترین شهر جهان برای درک تمدن غرب تبدیل می‌کند.