رم

رم به‌عنوان «شهر جاودان» و موزه‌ای زنده، جایی که عملاً هر سنگفرشش داستان‌هایی از امپراتورها، پاپ‌ها و هنرمندان رنسانس را نجوا می‌کند؛ داستان‌هایی که در طول نزدیک به ۲۸۰۰ سال سکونت پیوسته از زمان بنیان افسانه‌ای‌اش توسط رومولوس در ۷۵۳ پیش از میلاد شکل گرفته‌اند. پایتخت باشکوه ایتالیا (جمعیت ۲.۸ میلیون نفر در شهر و ۴.۳ میلیون نفر در کلان‌شهر) هزاران سال تاریخ را در یک شاهکار فوق‌العاده قابل پیاده‌روی به نمایش می‌گذارد—قدم بگذارید و به شکلی چشمگیر وارد عرصه گلادیاتوری کولوسئوم شوید (۱۸ یورو با بلیت ترکیبی با فروم رومی و پالاتین، در فصل اوج باید از قبل به صورت آنلاین رزرو کنید زیرا بلیت‌های عادی اغلب روزها پیش از موعد تمام می‌شوند) جایی که ۵۰,۰۰۰ تا ۸۰,۰۰۰ رومی زمانی برای تماشای صحنه‌های خونین تشویق می‌کردند، در زیر گنبد کامل بتنی ۲۰۰۰ سالهٔ پانتئون (که اکنون با یک بلیت کوچک پولی حدود ۵ یورو قابل دسترسی است، و همچنان بزرگترین گنبد بتنی بدون آرماتور در جهان است، و چشمه‌ی آن به سمت آسمان و باران باز است) با شگفتی بایستید، و در میان ویرانه‌های پرشکوه و گستردهٔ فروم روم قدم بزنید، جایی که ژولیوس سزار قدم می‌زد، سناتورها زیر ستون‌های مرمری به بحث می‌پرداختند و قلب اداری امپراتوری تپش می‌کرد. تپه پالاتین به شکلی چشمگیر بر فراز فروم قرار گرفته و بقایای وسیع کاخ امپراتوری آن مناظری وسیع را ارائه می‌دهد، در حالی که طاق معروف کنستانتین یادبود پیروزی سال ۳۱۲ میلادی است و سیرکوس ماکسیموس عظیم، استادیوم مسابقات ارابه‌رانی (با ظرفیت ۲۵۰,۰۰۰ نفر در گذشته)، اکنون به پارکی سرسبز تبدیل شده است که رومیان باستان در آن تیم‌های خود را تشویق می‌کردند.

شهر کوچک واتیکان، کوچک‌ترین کشور مستقل جهان، بازدیدکنندگان را با گنبد باشکوه ۱۳۶ متری کلیسای جامع سن پیترو که توسط میکل‌آنژ طراحی شده است، (صعود به ۵۵۱ پله برای تماشای چشم‌انداز شهر، ۱۰ یورو)، و نقاشی‌های دیواری خیره‌کننده سقف کاپلا سیستین که نبوغ میکل‌آنژ را پس از چهار سال کار روی داربست به نمایش می‌گذارند (۱۵۰۸-۱۵۱۲، ایکونیک «آفرینش آدم»)، و گالری‌های به‌ظاهر بی‌پایان موزه‌های وسیع واتیکان (ورود ۲۰ یورو، بلیط‌های زمان‌بندی‌شده را هفته‌ها قبل رزرو کنید) که شامل اتاق‌های رافائل، گالری نقشه‌ها، مجسمه باستانی لاوکوئون و گنجینه‌هایی از ثروت و حمایت پاپ‌ها در طول قرن‌ها می‌شود. با این حال، روح اصیل رم فراتر از بازدیدهای صرف از موزه‌ها است—آیین‌های روزانه زندگی رومی‌ها را شکل می‌دهند: پیش از هجوم جمعیت تورهای گردشگری، در سپیده‌دم سکه‌هایی را از روی شانه‌تان به درون شکوه باروک فواره تروی بیندازید (افسانه‌ای که وعده بازگشت به رم را می‌دهد)، برای تماشای مردم و خوردن ژلاتوی دست‌ساز از فروشگاه‌های اطراف، از پله‌های اسپانیا (۱۳۵ پله، رایگان) بالا بروید، و در کوچه‌پس‌کوچه‌های سنگ‌فرش قرون‌وسطایی و پرجنب‌وجوش تراسته‌وره (Trastevere) غرق شوید، جایی که رستوران‌های خانوادگی کاربونارا رومی بی‌نقص (گوانسیاله، تخم‌مرغ، پکورینو، فلفل سیاه - هرگز خامه!)، کاسیو ای پپِه ساده و بی‌نقص، و سالتیمبوکا گوشت گوساله سرو می‌کنند. میدان‌های باشکوه شهر، زندگی اجتماعی در فضای باز رم را به معنای واقعی کلمه تعریف می‌کنند—فواره‌های برنینی در میدان ناونا و هنرمندان خیابانی که همواره نمایشی زنده خلق می‌کنند، بازار صبحگاهی سبزیجات و گل در کامپو ده فیوری که به فضایی پرجنب‌وجوش برای نوشیدنی عصرگاهی (آپریتیفو) با بارهای روباز تبدیل می‌شود، و کافه‌هایی که مشرف به پانتئون هستند و اتاق‌های نشیمن روباز ایجاد می‌کنند که در آن‌ها زمان بر سر یک اسپرسو یا اپرول اسپریتز به ریتم آرام و بی‌تکلف رومی کاهش می‌یابد.

آبراه‌های باستانی با شکوه در پارک‌ها (پارکو دگلی آکودوتی) گسترده شده‌اند، کاخ‌های باشکوه رنسانس اکنون میزبان کافه‌های مدرنی هستند که در آن رومی‌های پرشور بر سر اسپرسو به بحث‌های سیاسی می‌پردازند، و صدها کلیسای باروک، شاهکارهای کاراواجو را پنهان کرده‌اند که برای کسانی که به دنبال گنجینه‌های هنری فراتر از موزه‌های بلیط‌دار هستند، به صورت رایگان عرضه می‌شوند. فراتر از مرکز تاریخی، بندر رومی باستانی اوستیای قدیم (‎ریال ۵۴۰٬۰۰۰) که به طرز چشمگیری حفظ شده، با وجود جمعیت زیاد، با خیابان‌ها، تئاترها و موزاییک‌هایش رقیبی برای شهرت پمپئی است، باغ‌های یونسکو ویلا دِ استِ تِوولی آب را از میان صدها فواره رنسانس به پایین می‌ریزد (۱۲ یورو)، و جاده سنگفرش باستانی راه آپیا (Via Appia Antica) از کنار قبرستان‌های زیرزمینی (کاتاکومب) با فضای خاص و درختان نمادین کاج چترساز عبور می‌کند و منظره‌ای اصیل از حومه روم را خلق می‌کند. لذت‌های فصلی متفاوت است: بهار شکوفه‌های بنفش گل رزمک را به ارمغان می‌آورد که بر روی ساختمان‌ها می‌پیچند، تابستان بارهای روی پشت‌بام و سینمای روباز زیر ستارگان را ارائه می‌دهد، پاییز فصل قارچ تره‌فل سفید و جشنواره‌های برداشت را به همراه دارد، در حالی که زمستان نور خنک و دلپذیر برای عکاسی و جمعیت کمتر را فراهم می‌کند.

رمّی‌ها با شور و اشتیاق سبک زندگی «لا دولچه ویتا» را در آغوش می‌کشند: ناهارهای طولانی و آرام که ساعت‌ها طول می‌کشد، پیاده‌روی‌های عصرگاهی «پاسئاتا» برای دیدن و دیده شدن، بوفه‌های مفصل «آپریتیوو» با کوکتل‌های اسپرتیز، و شام‌هایی که هرگز قبل از ساعت ۸ شب شروع نمی‌شوند و تا دیروقت ادامه دارند. آشپزی متمایز روم، سادگی را جشن می‌گیرد: کاربونارا، آمیاتریچانا، کاسیو اِ پِپِه، کارچیوئی آلا جیودیا (آرتیشوی سرخ‌شده) در گتو یهودی‌ها، نان‌های کرمی ماریتوزو، و جلاتوی استثنایی از جلاتریاهای (دسرسازی‌های) هنری. برای بهره‌مندی از آب و هوای عالی ۲۰ تا ۲۸ درجه سانتی‌گراد، در فصل‌های خلوت‌تر یعنی آوریل تا ژوئن یا سپتامبر تا اکتبر سفر کنید تا از گرمای طاقت‌فرسای ژوئیه و اوت (۳۰ تا ۳۸ درجه سانتی‌گراد) که رومی‌ها در این ایام به سواحل فرار می‌کنند، اجتناب کنید؛ هرچند که با وجود موزه‌ها و کلیساهای سرپوشیده، هر فصلی برای سفر مناسب است.

با آب و هوای گرم مدیترانه‌ای که نور آفتاب فراوان (حدود ۲۵۰۰ ساعت در سال) را فراهم می‌کند، سیستم مترو و اتوبوسرانی شگفت‌انگیز کارآمد علی‌رغم آشفتگی ترافیک، پیاده‌روی فوق‌العاده آسان بین مکان‌های اصلی (کولوسئوم تا واتیکان قابل پیاده‌روی است هرچند طولانی)، و آن ترکیب بیان‌ناپذیر رومی از شکوه باستانی، شاهکارهای هنری، آشپزی استثنایی و سبک زندگی آرام «لا دولچه ویتا» که در آن زندگی مدرن به طور طبیعی در میان ویرانه‌های باشکوه امپراتوری جریان دارد، رم عمق تاریخی بی‌نظیر، هنر خیره‌کننده رنسانس و باروک، فرهنگ غذایی اصیل ایتالیایی و فضایی جاودانه از «لا دولچه ویتا» را ارائه می‌دهد که با وجود شلوغی، هرج‌ومرج و جیب‌برهای گاه‌به‌گاه، آن را به شاید ضروری‌ترین شهر جهان برای درک تمدن غربی تبدیل می‌کند.