وین

وین جلوه‌ای امپراتوری و ظرافت فرهنگی دارد، جایی که کاخ‌های هابسبورگ بلوارهای درخت‌کاری‌شده را در بر می‌گیرند و موسیقی کلاسیک سالن‌های مجلل کنسرت را که میزبان نخستین اجراهای موتسارت، بتهوون و اشتراوس بوده‌اند، پر می‌کند. پایتخت اتریش در کنار رود دانوب، گذشته باشکوه خود را به شکلی بی‌نقص حفظ کرده و همزمان خلاقیت معاصر را در آغوش می‌کشد؛ این شهر همواره در میان شهرهای باکیفیت زندگی در جهان رتبه‌بندی می‌شود. کاخ شونبرون با ۱۴۴۱ اتاق و باغ‌های رسمی فرانسوی، از نظر وسعت و تجمل با ورسای رقابت می‌کند.

نمای باروک زردرنگ آن گنجینه‌هایی را در خود جای داده است، از اتاق‌های خصوصی ماریا ترزا گرفته تا پاویون گلوریئت در بالای تپه که مناظری پانورامیک ارائه می‌دهد. مجموعه کاخ امپراتوری هوفبورگ، اقامتگاه زمستانی هابسبورگ‌ها برای بیش از ۶۰۰ سال، میزبان موزه‌های متعددی است—موزه امپراتور سسی زندگی جذاب الیزابت را آشکار می‌کند، آپارتمان‌های امپراتوری محل سکونت سلطنتی را به نمایش می‌گذارند، و اسب‌های نر سفید لیپیتزانر مدرسه سوارکاری اسپانیایی دrezاژ کلاسیک را بدون تغییر از قرن شانزدهم به نمایش می‌گذارند (نمایش‌ها معمولاً حدود ۳۵ تا ۱۹۰ یورو هزینه دارند، تمرین صبحگاهی از حدود ۱۸ یورو)، و مجموعه نقره امپراتوری بیش از ۷۰۰۰ قطعه ظروف غذاخوری درباری را به نمایش می‌گذارد. علاقه‌مندان به هنر در مجموعه کلمتِ بلودِر به پرستش می‌پردازند، جایی که «بوسه» در شکوه طلایی آرت نوو در کنار آثار اکسپرسیونیستی شیله می‌درخشد، در حالی که اصطبل‌های امپراتوری سابقِ موزه‌کوآرتیر اکنون میزبان گالری‌های مدرن از جمله موزه لوپولد و هنر معاصر MUMOK هستند.

طبق افسانه وینیایی، فرهنگ قهوه‌خانه‌ها پس از محاصره ناموفق عثمانی‌ها در سال ۱۶۸۳ آغاز شد که دانه‌های قهوه را به جا گذاشت. فرهنگ کافه‌نشینی وین توسط یونسکو به عنوان میراث فرهنگی ناملموس به رسمیت شناخته شده است، و کافه‌های نمادینی مانند کافه سنترال (جایی که فروید، تروتسکی و دیگر روشنفکران به بحث می‌پرداختند)، کافه ساخر (خانه کیک شکلاتی اصلی ساخرتورته با مربای زردآلو که وینیزی‌ها با شدت از آن محافظت می‌کنند)، و کافه لاندتمن هنوز به عنوان اتاق‌های نشیمن شیک عمل می‌کنند که در آن مهمانان ساعت‌ها به صرف قهوه ملانژ، آپفل‌اشترودل و روزنامه‌هایی که روی پایه‌های چوبی قرار دارند، می‌پردازند. بلوار رینگ‌اشتراسه، که پس از تخریب دیوارهای قرون وسطایی در سال ۱۸۵۷ ساخته شد، مرکز تاریخی اینره اشتات را در بر می‌گیرد و از کنار سقف کاشی‌کاری‌شده و برج جنوبی ۱۳۷ متری کلیسای جامع گوتیک سنت استفان، فضای داخلی قرمز و طلایی اپرای دولتی که سالانه میزبان بیش از ۳۰۰ اجراست، ستون‌های سبک بازسازی یونان در پارلمان که مجسمه آتنا بر فراز آن‌ها قرار دارد، تالار شهر نئو-گوتیک رات‌هاوس و بورگ‌تیتر عبور می‌کند.

بازار ۱.۵ کیلومتری ناشمارکت مملو از غذاهای بین‌المللی از گوزلمه ترکی گرفته تا فوی ویتنامی، یافته‌های بازار دست‌فروشان شنبه‌بازار و جمعیت شلوغ برانچ آخر هفته است. میخانه‌های سنتی شراب هوریگن در گرینزینگ و جنگل‌های وین، شراب تازه هوریگر را مستقیماً از بشکه‌ها به همراه غذاهای سنگین اتریشی سرو می‌کنند—شنیتسل وینری که نازک کوبیده شده، تافل‌سپیتز گوشت گاو پخته، و گوشت‌های سرد. چرخ‌وفلک غول‌پیکر قرن نوزدهمی «پراتِر» مناظری قدیمی و دیدنی ارائه می‌دهد، در حالی که سواحل «جزیره دانوب» امکان شنا و دوچرخه‌سواری تابستانی را در امتداد دومین رودخانه طولانی اروپا فراهم می‌کنند.

میراث موسیقی وین از طریق اجراهای «اپرای دولتی»، مراسم یکشنبه «کُر پسران وین» در «هافبورگ‌کاپله»، کنسرت‌های کلاسیک در کاخ‌ها و کنسرت سال نو «فیلارمونیک وین» که از تالار طلایی «موزیک‌فرین» به سراسر جهان پخش می‌شود، زنده است. بازارهای کریسمس در ماه‌های نوامبر و دسامبر شهر را به سرزمینی عجایب زمستانی تبدیل می‌کنند—بازار رات‌هاوس‌پلاز در مقابل تالار شهر نورانی گسترده شده، بازار شونبرون حیاط‌های کاخ را پر می‌کند و شراب داغ (گلوآین) دست‌ها را در ده‌ها غرفه گرم می‌کند. وینیز مدرن فراتر از شکوه امپراتوری، در محله‌های شیک شکوفا می‌شود—فروشگاه‌های عتیقه‌جات و کافی‌شاپ‌های تخصصی نوآو، پارک پرتر و بارهای دانوب در لئوپولداشتات، بازار ناشمارکت و غذاهای بین‌المللی در ماریاهیلف.

سفرهای یک‌روزه به تاکستان‌های کنار رودخانه دره واخاو و صومعه ملک (۹۰ دقیقه)، براتیسلاوا (۱ ساعت با قایق)، یا جنگل‌های وین می‌رسد. با مترو (یو-بان) و تراموای کارآمد، شهر داخلی (Innere Stadt) جمع‌وجور و قابل پیاده‌روی که در آن جاذبه‌های اصلی در شعاع ۲ کیلومتر گرد هم آمده‌اند، چهار فصل متمایز از زمستان‌های برفی که برای بازارهای کریسمس عالی هستند تا تابستان‌های گرم در امتداد دانوب، بلیت‌های اپرای ارزان‌قیمت ایستاده که فرهنگ را برای همگان در دسترس قرار می‌دهند، و کیفیت زندگی که همواره در رتبه بهترین‌های جهان قرار دارد (نرخ پایین جرم و جنایت، مراقبت‌های بهداشتی عالی، فضاهای سبز)، وین ظرافت امپراتوری، میراث موسیقی، فرهنگ کافه‌نشینی و جذابیت «گموتلیشیت» (Gemütlichkeit) اتریشی را در پایتختی ارائه می‌دهد که هرگز کاملاً زرق و برق قرن نوزدهم را رها نکرده است.