Szanghaj

Szanghaj elektryzuje jako najbardziej kosmopolityczne miasto Chin, gdzie sfery sci-fi wieży Oriental Pearl Tower lśnią neonowym różem obok 632-metrowej szklanej iglicy Shanghai Tower — trzeciego najwyższego budynku świata — podczas gdy po drugiej stronie rzeki Huangpu, art-decowskie banki i hotele na Bundzie z lat 20. XX wieku przypominają o czasach świetności Szanghaju jako „Paryża Wschodu”, kiedy jazz, opium i międzynarodowe finanse uczyniły go najbardziej dekadencką metropolią Azji. To pionowe miasto (około 25 mln mieszkańców w gminie i ~30-34 mln w obszarze metropolitalnym) kompresuje wieki historii na 10 km: od pawilonów dynastii Ming w ogrodzie Yuyuan na Starym Mieście i stoisk z pierożkami na Yu Bazaar, przez zacienione drzewami uliczki Koncesji Francuskiej z kulturą kawiarnianą i plakatami propagandowymi z ery komunizmu zmienionymi w modne galerie sztuki, aż po owinięte diodami LED wieżowce Pudongu nadające notowania giełdowe w stratosferę.

Bund (Waitan) definiuje Szanghaj — to 1,5-kilometrowa promenada nadrzeczna, gdzie pary pozują do zdjęć ślubnych na tle kolonialnych banków (obecnie luksusowych hoteli) z jednej strony i futurystycznych wież Pudongu z drugiej, najlepiej prezentująca się nocą, gdy obie strony rozświetlają się w zsynchronizowanych pokazach LED. Jednak dawny Szanghaj trwa w longtangs (osiedlach w alejkach) — wąskie uliczki Tianzifang goszczą butiki i bary na dachach w przekształconych domach shikumen (domy z kamiennymi bramami), podczas gdy uliczni sprzedawcy grillują chuanr (szaszłyki jagnięce) i smażą jianbing (wytrawne naleśniki) dla tłumów dojeżdżających do pracy na rowerach, mimo estakad z pociągami maglev pędzącymi operacyjnie do 300 km/h między lotniskiem a miastem (8 minut, około 30 zł / ¥57). Scena kulinarna dorównuje każdemu światowemu miastu z licznymi restauracjami z gwiazdką Michelin, podczas gdy xiao long bao (pierożki z zupą) w Din Tai Fung lub Jia Jia Tang Bao kosztują około 11 zł–21 zł / ¥20–¥41 za koszyk, a smakują nieziemsko, gdy gorący bulion wybucha wewnątrz delikatnego ciasta.

Zakupy obejmują zarówno „tanie rynki” (unikaj, chyba że lubisz targować się o podróbki torebek), jak i flagowy butik Hermès w Plaza 66 oraz handlowy odcinek Nanjing Road (część piesza ma około 1,2 km, choć cała ulica ma około 5 km) z neonowymi sklepami. Muzea zaskakują: starożytne brązy w Shanghai Museum (bezpłatne), współczesne dzieła w Power Station of Art (dawna elektrownia) i galerie w magazynach dzielnicy artystycznej M50 prezentujące odważnych chińskich artystów. Jednodniowe wycieczki prowadzą do miast na wodzie, takich jak Zhujiajiao (1 godz., starożytne kanały i mosty), lub szybkimi pociągami do Jeziora Zachodniego w Hangzhou (1 godz., 36 zł / ¥70) czy klasycznych ogrodów Suzhou (30 min, 26 zł / ¥50).

Dzięki dostępnemu dla wielu narodowości w Szanghaju tranzytowi bezwizowemu do 240 godzin (10 dni), a także rozszerzanym programom 30-dniowego wjazdu bezwizowego dla niektórych paszportów (przepisy często się zmieniają — zawsze sprawdzaj najnowsze informacje konsularne dla swojego paszportu), około 20 liniom metra w Szanghaju pokrywającym 800-900 km tras (przejazdy 1,56 zł–5,19 zł / ¥3–¥9,98), dominacji płatności WeChat Pay (obcokrajowcy mogą podpiąć karty) i poprawiającemu się, choć wciąż ograniczonemu oznakowaniu w języku angielskim, Szanghaj zapewnia najbardziej przystępne, a jednocześnie autentycznie chińskie doświadczenie — gdzie hasła Partii Komunistycznej współistnieją z luksusowymi galeriami handlowymi, uliczni sprzedawcy oferują stuletnie jaja obok czteropiętrowej świątyni kawy Starbucks Reserve Roastery, a przyszłość nadchodzi przed śniadaniem szybkim pociągiem maglev.