میلان

میلان به‌عنوان قطب اقتصادی ایتالیا، پایتخت بین‌المللی مد و پیشگام طراحی می‌درخشد؛ جایی که خانه‌های دوخت مد لوکس مانند پرادا، آرمانی و ورساچه، خیابان‌های خرید باشکوه در امتداد ویا مونته‌نپوله را شکل می‌دهند و شهرت اولویت‌دادن به کسب‌وکار، شهری را پنهان می‌کند که به‌طرزی شگفت‌آور سرشار از نبوغ رنسانسی لئوناردو داوینچی، شکوه معماری گوتیک بلندپروازانه و فرهنگ آیینی اجتماعی آپریتیوو که نماد میلان است، می‌باشد. دومین شهر بزرگ ایتالیا (جمعیت ۱.۴ میلیون، کلان‌شهر ۳.۲ میلیون) و پایتخت منطقه لومباردی، اقتصاد کشور را به پیش می‌راند و در عین حال عمق فرهنگی‌ای فراتر از شکوه باستانی رم یا کمال رنسانس فلورانس ارائه می‌دهد. کلیسای جامع باشکوه دوئومو دی میلانو به عنوان یکی از بزرگترین کلیساهای جهان و بزرگترین کلیسای جامع گوتیک در ایتالیا، خیره‌کننده است و نمای سفید مرمر کاندوگلیا آن با بیش از ۳۴۰۰ مجسمه تزئین شده است، دارای ۱۳۵ منارهٔ سر به فلک کشیده و جزئیات پیچیده‌ای است که تکمیل آن نزدیک به ۶۰۰ سال (۱۳۸۶–۱۹۶۵) به طول انجامید، در حالی که تراس‌های روی بام (بلیط جداگانه حدود ۱۹ یورو، یا ۲۶ یورو همراه با ورودی کلیسا) بازدیدکنندگان را در ارتفاع چشم در میان تیرک‌های نگهدارنده، گارگویل‌ها و مناره‌ها قرار می‌دهد و در روزهای صاف، چشم‌اندازی از آلپ را به نمایش می‌گذارد.

در مجاورت آن، طاق‌نماهای باشکوه شیشه‌ای و آهنی گالریا ویتوریو امانوئل دوم (قدیمی‌ترین مرکز خرید فعال ایتالیا که در سال ۱۸۷۷ تکمیل شد) میزبان فروشگاه اصلی پرادا و کافه تاریخی کمپارینو است، جایی که نوشیدنی معرف قرمز کمپاری در سال ۱۸۶۰ در آن ابداع شد. اما بزرگترین گنجینه هنری میلان، نیازمند رزرو ۲ تا ۳ ماهه از قبل از طریق نظارت مداوم بر وب‌سایت است—«شام آخر» لئوناردو داوینچی (ایل چناکولو، ۱۵ یورو به‌علاوه هزینه‌های رزرو که مجموعاً ۱۷ یورو می‌شود) به آرامی در حال محو شدن است اما همچنان در تالار غذاخوری صومعه سانتا ماریا دله گراتسیه نفس‌گیر باقی می‌ماند، جایی که به طور سخت‌گیرانه تنها ۴۰ بازدیدکننده در هر بازه زمانی ۱۵ دقیقه‌ای پذیرش می‌شوند و رزروهای اجباری از قبل که تقریباً بلافاصله تمام می‌شوند. تئاتر اپرای آلّا اسکالا در فضای داخلی مجلل خود با پارکت‌های مخملی قرمز و طلایی، اولین نمایش‌های جهانی را به روی صحنه می‌برد (بلیط اجراها از ۲۵ تا ۲۰۰ یورو به بالا، موزه ۱۲ یورو برای بازدید پشت صحنه) میزبان اولین نمایش‌های جهانی در فضای داخلی مجلل خود با پرده‌های مخملی قرمز و تزئینات طلایی است (بلیط اجراها ۲۵ تا ۲۰۰ یورو، خیابان‌های ویلا دلا اسپیا، ویلا سانت‌آندریا، ویلا مانزونی—که مملو از سردبیران بین‌المللی، مدل‌ها و افراد مشهور است، هرچند ویترین‌گردی در تمام طول سال رایگان است، در حالی که علاقه‌مندان به مد با بودجه محدود به مرکز خرید دیزاینر سرراواله (۱ ساعت) می‌روند.

خیابان‌های سنگفرش‌شده محله بوهمی بررا گالری‌های هنر معاصر، مجموعه استثنایی کاراواجو و رافائل در موزه هنر پیناکوتکا دی بررا (ورود ۱۵ یورو، یکشنبه اول هر ماه رایگان) و کافه‌های دنج با صندلی‌های فضای باز را پنهان کرده‌اند. هفته مد (اواخر فوریه و اواخر سپتامبر) شاهد میزبانی مستطیل خرید معتبر کوادریلاتیرو دورو (مربع طلایی)—خیابان مونته ناپولئونه، ویا دلا اسپگا، ویا سانت آندریا، ویا مانزونی—که مملو از ویراستاران بین‌المللی، مدل‌ها و افراد مشهور است، هرچند ویترین‌گردی در تمام طول سال رایگان است، در حالی که علاقه‌مندان مد با بودجه محدود برای دریافت تخفیف‌های ۳۰ تا ۷۰ درصدی روی مجموعه‌های فصل گذشته به مرکز خرید دیزاینر اوت‌لت سروالّه (یک ساعت دورتر) می‌روند. محله دنج و جذاب کانال‌های ناویلی (بقایای سیستم ناوبری طراحی‌شده توسط لئوناردو داوینچی) هر شب در ساعت آپریتیوو (۶-۹ بعد از ظهر) دگرگون می‌شود، زمانی که بارهای واقع در امتداد ناویلیو گرانده و ناویلیو پاوزه، آپریل اسپریتز یا نگروینی را به قیمت ۱۰ تا ۱۲ یورو به همراه بوفه‌های رایگان و مفصل پاستا، پیتزا، سالاد و تنقلات ارائه می‌دهند که عملاً یک شام سبک محسوب می‌شود.

صبح‌های یکشنبه، بازارهای کالاهای دست دوم و عتیقه‌جات در امتداد این آبراه‌ها برپا می‌شوند. میلان مدرن از نظر معماری نوآوری می‌کند: در مجموعه هنر معاصر فوندازسیون پرادا که در یک کارخانه تقطیر سابق و با طراحی رم کولهاس ساخته شده، و در برج‌های مسکونی آینده‌نگر «بوسکو ورتیکاله» (جنگل عمودی) در منطقه تجاری پورتا نووا که با بیش از ۹۰۰ درخت و ۲۰,۰۰۰ گیاه پوشانده شده‌اند و جنگل‌های عمودی واقعی را بر نماهای ساختمان ایجاد می‌کنند. پرستش فوتبال در ورزشگاه سن سیرو (جوزپه مئاتزا) که میزبان هر دو تیم میلان و اینترمیلان است، تجلی می‌یابد و تورهای بازدید از آن نیز در دسترس است، در حالی که شهر بین وفاداری‌های قبیله‌ای به روسونری‌های قرمز و سیاه و نراتزوری‌های آبی و سیاه تقسیم می‌شود.

صحنه‌ی غذا از رستوران‌های سه‌ستاره‌ی میشلن تا بوفه‌های اپریتیفو ۵ یورویی گسترده است: رسیوتو آلا میلانزه (ریسوتوی زعفرانی) سنتی میلان، اوسوبوکو (شanks گوشت گوساله پخته‌شده)، کوتولتا آلا میلانزه (کوفته‌ی گوشت گوساله سوخاری)، و کیک کریسمس پانِتونه که در اینجا ابداع شده است. با قطارهای مکرر می‌توان به سفرهای یک‌روزه به مقصد‌های خیره‌کننده‌ای مانند بللاجیو و وارنا در دریاچه کومو (۱ ساعت، ۱۰ یورو)، جزایر بورومئا در دریاچه ماگیوره، و «سیتا آلتا» (شهر بالا) بر فراز تپه در برگاموی قرون وسطایی (۱ ساعت) رفت. برای آب‌وهوای ایده‌آل ۱۵ تا ۲۵ درجه سانتی‌گراد، در ماه‌های آوریل تا ژوئن یا سپتامبر تا اکتبر از آن دیدن کنید تا از گرمای تابستان و هجوم جمعیتی ماه اوت، زمانی که اهالی شهر تعطیلات خود را می‌گذرانند و بسیاری از کسب‌وکارها تعطیل هستند (سنت فراراگوستو)، اجتناب کنید.

دسامبر بازارهای جادویی کریسمس را در اطراف کلیسای جامع (دومو) نورپردازی‌شده به ارمغان می‌آورد. میلان با شبکه متروی کارآمد و مرکز تاریخی که علی‌رغم شهرتش به عنوان یک شهر تجاری، به طرز شگفت‌آوری برای پیاده‌روی مناسب است، شهری بزرگ با قیمت‌هایی تقریباً هم‌سطح یا کمی بالاتر از رم را ارائه می‌دهد. این مقصد، ارزان نیست، اما با برنامه‌ریزی خوب قابل مدیریت است.

انگلیسی در بخش‌های مد و مهمان‌نوازی به طور گسترده صحبت می‌شود و برندهای لوکس ایتالیایی را می‌توان از خود منبع تهیه کرد. میلان ظرافت شمال ایتالیا، برتری در مد و طراحی، اثار استادانه لئوناردو، و آن ترکیب خاص میلانی از کارایی، سبک و زندگی اجتماعی پرجنب‌وجوش که با محرک «آپریتیوو» (نوشیدنی پیش از غذا) شکل می‌گیرد و آن را از کلیشه‌های جنوب ایتالیا که آرام و بی‌تکلف است، متمایز می‌کند.