پورتو

پورتو به‌عنوان دومین شهر پرجاهای دیدنی پرتغال جادو می‌کند؛ جایی که انبارهای شراب پورتوی چندصدساله در کرانه جنوبی رودخانه دورو در ویلا نووا دو گایا صف کشیده‌اند، کلیساهای کاشی‌آلوزه‌دار بر تپه‌های سنگفرش‌شده و شیب‌دار می‌درخشند و قایق‌های چوبی سنتی رابلو با بادبان‌های مربعی زمانی بشکه‌های شراب را از تاکستان‌های دره دورو به سمت پایین‌دست و کشتی‌های منتظر حمل می‌کردند. این مرکز تاریخی که در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارد، به‌طور چشمگیری از دامنه‌های گرانیتی پایین می‌آید و به نماهای صورتی محله ریبیرا، کوچه‌های قرون وسطایی و کافه‌های کنار آب می‌رسد؛ جایی که مردم محلی «وینو ورد» می‌نوشند و در عین حال به قوس آهنی نمادین پل دو طبقه دوم لوئیس اول که ۱۷۲ متر عرض دره را در بر گرفته و عرشه بالایی آن ۴۵ متر بالاتر از سطح آب قرار دارد و امکان عبور عابران پیاده و مترو را با مناظری سرگیجه‌آور فراهم می‌کند، خیره می‌شوند. به سمت ساحل جنوبی ویلا نووا دو گایا بروید، جایی که انبارهای شراب پورتو از بازدیدکنندگان برای تورها و چشیدن (معمولاً ۱۲ تا ۲۵ یورو که شامل ۲ تا ۳ نوع پورتو می‌شود) در خانه‌های تاریخی استقبال می‌کنند—انبارهای تیلور که به سال ۱۶۹۲ بازمی‌گردند، ساندمن با لوگوی نمادین خود، تراس گراهام مشرف به رودخانه، و موزه چندرسانه‌ای کالِم که توضیح می‌دهد تولید شراب تقطیری چگونه تکامل یافته است.

لایه‌های معماری پورتو از کلیسای جامع رومانسک سِه (Sé Cathedral) آغاز می‌شود (ورود ۳ یورو، با حیاط و برج ۶ یورو) که چشم‌اندازهای فراز تپه بر بام‌های سفالی را به نمایش می‌گذارد، تا سالن کنسرت زاویه‌دار «کاسا دا موزیکا» که توسط رم کولهاس طراحی شده و شبیه یک سنگ بزرگ هندسی است، با کلیساهای باروک بی‌شمار که بهترین نمونه‌های «تالها دورادا» (منبت‌کاری چوبی طلاکوب) پرتغال و کاشی‌های آبی و سفید «آزولژو» را که صحنه‌های مذهبی، نبردها و زندگی روزمره را با جزئیات دقیق به تصویر می‌کشند، به نمایش می‌گذارند. کتابفروشی نئو-گوتیک لیبراریا لِلو با پلکان دوگانهٔ سرخ، سقف شیشه‌رنگی و بالکن‌های پوشیده از کتاب، گفته می‌شود که در سال‌های تدریس جی.کی. رولینگ در پورتو، الهام‌بخش هاگوارتز او بوده است (ورود حدود ۵ تا ۱۰ یورو که در ازای خرید کتاب بازپرداخت می‌شود، (صف‌های تقریباً قطعی)، در حالی که تالار ورودی ایستگاه قطار سائو بنتو با ۲۰٬۰۰۰ کاشی آzuléjo لعاب‌دار و دست‌نقاشی‌شده بر روی قلع که تاریخ پرتغال را از نبردهای قرون وسطی تا مناظر روستایی به تصویر می‌کشد، خیره‌کننده است.

این شهر به گشت‌وگذارگرانی پاداش می‌دهد که کارگاه‌های صنایع دستی محلهٔ شیب‌دار میراگاییا و چشم‌اندازهای رودخانه، فروشگاه‌های قدیمی و بارهای آبجوی دست‌ساز محلهٔ بوهِمیِ سِدوفِیتا که در میان تجارت سنتی گسترش یافته‌اند، و سواحل آتلانتیک و ماریسکِریاس (رستوران‌های غذاهای دریایی) فوز دو دوئرو را کاوش می‌کنند، جایی که رودخانه در چشم‌اندازهای غروب آفتاب گشاد شده و به اقیانوس می‌پیوندد. فرنسهینشا، ساندویچ مشهور پورتو—لایه‌هایی از ژامبون، سوسیس لینگیتسا و استیک که با پنیر آب‌شده و سس غنی گوجه و آبجو پوشانده شده و با سیب‌زمینی سرخ‌کرده سرو می‌شود—سوخت شب‌های دیرهنگام در ریبیرا و بارهای دانشجویی نزدیک دانشگاه است. فروشندگان بازار بولائو در فضایی سنتی و سرپوشیده، ماهی تازه، محصولات کشاورزی و گل می‌فروشند.

«میرادوروس» (نقاط دیدنی) در سراسر شهر پراکنده‌اند—ویکتوریا، برج کلریگوس (€۸، ۲۴۰ پله تا بالای برج باروک ۷۶ متری)، و صومعه سِرا دو پیلار در آن سوی رودخانه مناظری پانورامیک ارائه می‌دهند. سفرهای یک‌روزه به دره دورو می‌رسند که با تاکستان‌های پله‌ای‌اش شراب پورتو تولید می‌کند، جایی که «کینتاها» (مزارع) امکان چشیدن طعم غذا را فراهم می‌کنند و قایق‌های تفریحی از میان دره‌های چشم‌نواز عبور می‌کنند، یا به سواحل ماتوسینیوش می‌روند که به ماهی کبابی‌اش مشهور است. برای بهره‌مندی از آب‌وهوای ملایم ۱۵ تا ۲۵ درجه‌ی سانتی‌گراد که برای پیاده‌روی در تپه‌های شیب‌دار پورتو عالی است، در ماه‌های آوریل تا ژوئن یا سپتامبر تا اکتبر به آنجا سفر کنید.

پورتو با قیمت‌های مناسب (قهوه اغلب ۱-۲ یورو، وعده‌های غذایی ساده ۸-۱۵ یورو، هتل‌ها ۵۰-۱۰۰ یورو)، شخصیت اصیل پرتغالی که در آن مردم محلی هنوز در بسیاری از محله‌ها از گردشگران بیشتر هستند، رمانتیک بودن در امتداد تفرجگاه رودخانه دُرو، شراب و غذای استثنایی، و جذابیتی کمتر صیقل‌خورده از لیسبون، روح شمال پرتغال، زیبایی تاریخی و ارزش فوق‌العاده را به عنوان یکی از دست‌کم گرفته‌شده‌ترین اما روزبه‌روز محبوب‌تر شهرهای اروپا ارائه می‌دهد.