Kioto

Kioto zachowuje kulturową duszę Japonii jako starożytna stolica cesarska (794-1868), gdzie ponad 2000 świątyń, ponad 400 sanktuariów i drewniane kamienice machiya w większości uniknęły bombardowań podczas II wojny światowej, pozostawiając historyczną tkankę Kioto w stanie nienaruszonym jako żywe muzeum tradycyjnej japońskiej estetyki. Wśród 17 obiektów wpisanych na listę światowego dziedzictwa UNESCO znajduje się Kinkaku-ji (Złoty Pawilon), którego pokryta złotem fasada odbija się w stawie, tworząc najczęściej fotografowaną scenerię Kioto, ogród zen Ryōan-ji, gdzie 15 kamieni ułożonych na grajowanym żwirze zachęca do medytacji, oraz drewniana scena Kiyomizu-dera wystająca ze zbocza bez użycia gwoździ, z której roztacza się widok na miasto zmieniający się wraz z porami roku. Czerwony tunel z ponad 10 000 bram torii w świątyni Fushimi Inari wije się przez 4 kilometry w górę góry Inari — przyjedź przed 8 rano, aby samotnie przejść dolną część trasy lub wybierz się na pełną wycieczkę (2-3 godziny) obok mniejszych świątyń, gdzie lisie posłańcy strzegą ofiar.

Wysokie bambusowe gaje Arashiyamy tworzą nieziemski zielony korytarz, choć tłumy psują atmosferę zen — odwiedź to miejsce przed 8 rano lub wybierz boczne ścieżki. Pobliska świątynia Tenryu-ji z XIV-wiecznym ogrodem doskonale komponuje się z zalesionymi górami w stylu shakkei, a most Togetsukyo rozciąga się nad rzeką Katsura, gdzie szlachta organizowała imprezy z podziwianiem księżyca. Dzielnice Gion i Pontocho zachowują tradycje gejsz, gdzie można spotkać maiko (praktykantki gejsz) spieszące się na wieczorne spotkania w pełnych strojach, mijające drewniane herbaciarnie ochaya i oświetlone lampionami alejki.

Sezonowe piękno Kioto definiuje japońską estetykę: wiosenne kwiaty wiśni przekształcają park Maruyama i Ścieżkę Filozofów w różowe tunele (początek kwietnia), letnie platformy nadrzeczne (yuka) rozciągają się nad rzeką Kamo, gdzie można zjeść posiłek, jesienne klony rozpalają Tofuku-ji (połowa listopada), a rzadki zimowy śnieg pokrywa świątynie białym puchem. Kuchnia podkreśla prostotę — wielodaniowe kolacje kaiseki, w których sezonowe składniki decydują o sposobie podania, ceremonie parzenia herbaty matcha w tradycyjnych herbaciarniach oraz targ Nishiki, który od ponad 400 lat sprzedaje pikle, noże i tofu yuba, oferując hojne próbki. Nowoczesna stacja Kyoto z futurystyczną szklaną fasadą kontrastuje z świątyniami, oferując widoki z dachu i podziemne sklepy.

Kompaktowe historyczne centrum miasta z logicznym układem siatki, odziedziczonym po starożytnym chińskim planowaniu, ułatwia zwiedzanie autobusami (230 jenów za przejazd w strefie centralnej; bilet dzienny na metro i autobus 1100 jenów) lub rowerem. Jednodniowe wycieczki prowadzą do jeleni i gigantycznego Buddy w Nara (45 minut), ulicznego jedzenia w Osace lub górskich wiosek. Tłumy turystów sprawiają, że popularne miejsca są zatłoczone, do ogrodów trzeba kupić bilety, a bambusowy gaj jest zatłoczony w południe — konieczna jest wizyta o świcie.

Jednak Kioto zachowuje tradycję, jednocześnie przyjmując nowoczesność — zaawansowane technologicznie hotele i studia anime współistnieją z gejszami i rzemieślnikami tekstylnymi. Dzięki łagodnemu klimatowi (wiosna i jesień oferują idealną temperaturę 15-25°C; lato jest wilgotne, z temperaturą powyżej 30°C; zima jest chłodna), angielskim oznaczeniom i japońskiej kulturze widocznej w każdym szczególe, Kioto zapewnia zanurzenie się w kulturze, duchowy spokój i ponadczasowe piękno, które urzekają odwiedzających od ponad tysiąca lat.