Sardinië

Sardinië, de wilde en prachtige tweede regio van Italië (na Sicilië qua omvang), drijft in de westelijke Middellandse Zee op 200 km van het Italiaanse vasteland als een wereld apart—een eiland met 1,6 miljoen inwoners met een eigen, kenmerkende taal (Sardijns/Sardu, erkend als een aparte Romaanse taal), meer dan 7.000 mysterieuze nuraghi (stenen torens uit de bronstijd die nergens anders ter wereld voorkomen) en enkele van de meest spectaculaire stranden van Europa met water dat zo helder en turquoise is dat nieuwe bezoekers foto's oprecht verwarren met het Caribisch gebied. De 1.850 km lange kustlijn van het eiland herbergt een verbazingwekkende variëteit: de Costa Smeralda (Smaragdkust) in het noordoosten trekt miljardairs en superjachten naar de exclusieve strandclubs van Porto Cervo, terwijl de Golf van Orosei aan de oostkust ongerepte baaien verbergt—Cala Goloritzé (een beschermd natuurmonument met een kalkstenen spits van 143 meter), Cala Luna en Cala Mariolu—die alleen bereikbaar zijn per boot of via uitdagende wandelpaden door het Supramonte-gebergte. Het zuiden biedt lange zandstranden bij Chia en Villasimius met turquoise ondiepten die perfect zijn voor gezinnen, terwijl het eiland La Maddalena (bereikbaar met een veerboot van 20 minuten vanuit Palau) een nationaal park vormt van een archipel met roze granieten eilanden en kristalhelder water.

Voorbij de stranden onthult het binnenland van Sardinië een totaal ander eiland: het ruige Gennargentu-gebergte waar herders nog steeds hun kuddes hoeden in een landschap van kurkeikenbossen, wilde zwijnen en oude pastorale tradities; de regio Barbagia rond Nuoro waar de Sardijnse identiteit het diepst geworteld is en traditionele festivals (waaronder de angstaanjagende Mamuthones-carnavalsmaskers van Mamoiada) voorchristelijke rituelen in stand houden; en duizenden nuraghi—de mysterieuze bijenkorfvormige stenen torens gebouwd tussen 1900 en 730 v.Chr. door de Nuragische beschaving, met Su Nuraxi di Barumini (UNESCO-werelderfgoed) als het meest indrukwekkende en opgegraven voorbeeld. De Sardijnse keuken onderscheidt zich trots van het Italiaanse vasteland: porceddu (speenvarken aan het spit, gekruid met mirte) is het kenmerkende gerecht van het eiland, culurgiones zijn handgemaakte pastapakketjes gevuld met aardappel, pecorino en munt, dichtgemaakt met een ingewikkelde vouw in de vorm van een korenaar, pane carasau (papierdun knapperig brood dat al sinds de neolithische tijd wordt gebakken) begeleidt elke maaltijd, en bottarga (gedroogde kuit van harder, het 'goud van de zee') wordt over de pasta geraspt op een manier die elk truffelgerecht evenaart.

De Cannonau-wijn (Grenache) van het eiland staat centraal in het lokale dieet en is volgens sommige onderzoekers de reden voor de opmerkelijke langlevendheid van de Blue Zone-gemeenschappen in de Barbagia—een van de vijf regio's wereldwijd waar mensen meetbaar langer leven. Cagliari, de elegante hoofdstad in het zuiden, combineert een spectaculaire oude wijk op een heuvel (Castello) met een levendige waterkant, terwijl Alghero aan de noordwestkust de Catalaanse architectuur en taal uit de middeleeuwse Aragonese overheersing heeft behouden. Bezoek het eiland in mei-juni of september-oktober voor warm zwemweer (24–28°C) zonder de extreme drukte en prijzen van augustus—juli en augustus zijn heet (32–38°C) en zitten vol met Italiaanse en Europese vakantiegangers, wat de kosten met 50–100% verhoogt.

Een huurauto is essentieel—het openbaar vervoer is beperkt en de beste ervaringen op het eiland vereisen flexibiliteit om verborgen baaien, bergdorpjes en agriturismo-boerderijen langs de weg te bezoeken, waar feesten worden geserveerd onder met wijnranken begroeide pergola's.