Panama

Panama City łączy w sobie różne światy, gdzie szklane drapacze chmur przypominające Miami górują nad nadmorską promenadą Cinta Costera (o długości około 7 km), brukowane uliczki kolonialnej dzielnicy Casco Viejo wpisanej na listę UNESCO goszczą bary na dachach w odrestaurowanych hiszpańskich budynkach, a Kanał Panamski — jedno z największych osiągnięć inżynieryjnych ludzkości — umożliwia przepływ około 13 000–14 000 statków rocznie (liczba ta zmienia się co roku i bywa niższa podczas ograniczeń związanych z suszą) między Atlantykiem a Pacyfikiem, skracając rejs wokół Ameryki Południowej o prawie 13 000 km. Stolica (populacja miasta ok. 410 000; obszar metropolitalny nieco ponad 2 miliony) służy jako centrum bankowe („Szwajcaria Ameryk”), węzeł transportowy (ogromny hub linii Copa Airlines na lotnisku Tocumen łączy obie Ameryki) oraz studium kontrastów, gdzie rdzenni mieszkańcy z wioski Emberá wiosłują dłubankami zaledwie 30 km od wieżowców w centrum.

Kanał Panamski definiuje miasto — odwiedź śluzy Miraflores (koszt około 59 zł–63 zł / $16–$18, wliczając IMAX dla osób niebędących rezydentami, najlepsze centrum dla zwiedzających), aby zobaczyć, jak potężne kontenerowce podnoszą się i opadają w komorach śluz, z których każda mieści około 26 milionów galonów (≈100 milionów litrów) wody — pełny tranzyt zużywa około 52 miliony galonów, co wyjaśnia trud budowy w latach 1881-1914, która kosztowała życie ponad 25 000 osób (głównie z powodu żółtej febry i malarii przed opanowaniem populacji komarów). Rozbudowa (2016) pozwala na przepływ statków typu neo-Panamax — obserwuj je z tarasu widokowego, podczas gdy muzeum wyjaśnia geopolitykę i inżynierię. Casco Viejo (Stara Dzielnica) skupia kolonialny urok: Plaza de la Independencia sąsiaduje z odrestaurowaną katedrą, Pałacem Prezydenckim (Las Garzas — po terenie przechadzają się czaple) oraz francuskimi budynkami kolonialnymi, gdzie gentryfikacja przekształciła ruiny w hotele butikowe, bary z autorskimi koktajlami (dach Tantalo) i restauracje serwujące ceviche oraz ropa vieja.

Jednak niektóre zakątki pozostają nieodrestaurowane — niszczejące fasady obok odnowionych rezydencji tworzą fotogeniczny kontrast. Nowoczesna Panama lśni wzdłuż Cinta Costera — pobiegaj lub przejedź się rowerem nadmorską promenadą obok JW Marriott Panama (dawniej Trump Ocean Club) i dzielnicy bankowej, lub ucieknij do Biomuseo (zaprojektowanego przez Franka Gehry'ego, koszt około 67 zł–72 zł / $19–$20, wyjaśniającego unikalną bioróżnorodność Panamy jako mostu lądowego łączącego kontynenty). Jednodniowe wycieczki prowadzą na wyspy San Blas (typowe wycieczki kosztują około 380 zł–485 zł / $106–$135 za osobę plus opłaty za wjazd do Guna Yala i opłaty portowe około 76 zł–84 zł / $21–$24; całodniowe wyprawy trwają około 3 godzin w każdą stronę samochodem 4x4 + łodzią; terytorium rdzennej ludności Guna Yala to 365 dziewiczych karaibskich wysp, domki na wodzie lub wielodniowe rejsy), do Parku Narodowego Soberanía (Pipeline Road — światowej klasy obserwacja ptaków, wyjce, leniwce; opłata za wstęp do parku wynosi zazwyczaj około 17 zł / $4,71 dla obcokrajowców), do dżungli Gamboa (wizyty w wioskach Emberá, kolejka linowa przez korony drzew) oraz na wyspę Taboga (~30 min promem, około 84 zł / $24 w obie strony, plaże).

Scena kulinarna dzieli się na panamskie klasyki (gulasz z kurczaka sancocho, smażona juka carimañolas, smażone plantany patacones) oraz kuchnię międzynarodową odzwierciedlającą globalną historię kanału — obfitują tu restauracje libańskie, chińskie, włoskie i peruwiańskie. Życie nocne koncentruje się w barach Casco Viejo i klubach przy Calle Uruguay. Dolar amerykański jako oficjalna waluta (obok Balboa, powiązanej w stosunku 1:1) upraszcza transakcje, a anglojęzyczna populacja (dziedzictwo Strefy Kanału) ułatwia komunikację.

Dzięki temu, że większość odwiedzających (w tym z UE, Wielkiej Brytanii, Australii) otrzymuje do 90 dni bezwizowego pobytu; obywatele USA i Kanady mogą zazwyczaj przebywać do 180 dni, nowoczesnej infrastrukturze, stabilnej demokracji i strategicznemu położeniu, Panama City zapewnia kosmopolityczne doświadczenie Ameryki Środkowej — gdzie cud inżynierii spotyka się z kolonialnym romansem, las deszczowy graniczy z wieżowcami, a skrzyżowanie światowego handlu tworzy nieoczekiwaną fuzję kulturową.